บทที่ 112 ปะทะฝีมือกัน“ท่านผู้ช่วย ข้า…” ขณะที่หัวหน้ากองพันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เซินไห่ก็พูดตัดขึ้นมาทันที
“เจ้าจงต้านทานเขาไว้สักครู่ ข้าจะไปตามแม่ทัพเซินเจ๋อมาจัดการเขา”
พูดจบก็ไม่สนใจว่าหัวหน้ากองพันผู้นั้นจะเห็นด้วยหรือไม่ แล้วหมุนตัววิ่งจากไป
หัวหน้ากองพัน “???” ในใจขณะนี้อยากจะด่าทอเสียจริง ให้เขาต้านทานงั้นหรือ?
เจ้าไม่ลองฟังดูบ้างหรือว่าตนเองพูดอะไรออกไป มองดูเงาร่างของเซินไห่ที่จากไป
เขาเข้าใจดีว่าตนเองถูกทอดทิ้งแล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพราะศัตรูตรงหน้าเป็นปีศาจร้าย
หลี่เต้าเห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้ก็ไม่เลือกที่จะขัดขวาง ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นต้นนั้น
เขายังสามารถอาศัยร่างกายอันแข็งแกร่งสังหารได้ แต่หากเป็นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นกลางที่ตั้งใจจะหนี
เขาก็ยากที่จะหยุดยั้งได้ อีกอย่างตอนนี้ยังมีเหยื่อที่ยังไม่ได้จัดการไม่ใช่หรือ?!
เขามองออกว่าหัวหน้ากองพันที่เหลืออยู่ตรงนั้นกำลังตื่นตระหนก แต่ช่วยไม่ได้
ใครใช้ให้วิ่งช้ากว่าผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นกลางผู้นั้นเล่า ในธรรมชาติ ผู้ที่วิ่งช้าย่อมกลายเป็นเหยื่อเท่านั้น
หัวหน้ากองพันคนสุดท้ายสูดหายใจลึก สายตาจับจ้องไปที่หลี่เต้า “ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก”
“อืม” ขณะที่พูด หลี่เต้าก็เดินเข้าไปหาหัวหน้ากองพันผู้นั้น
หัวหน้ากองพันมองดาบในมือตัวเอง แล้วมองไปที่ง้าวมังกรทมิฬยาวสามจั้งในมือของหลี่เต้า
ก่อนจะกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “การใช้อาวุธมันไม่ใช
