บทที่ 102 หอกยาวคืออาวุธสำคัญที่สุดของทหารม้าเกราะหนักจ้าวถ่งถึงกับชะงักค้าง สีหน้าสับสนราวกับกำลังตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง‘แค่ยังไม่ทันได้เริ่มฝึกจริงจัง ก็สามารถทำให้คนอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้แล้วหรือ?’หากเข้าสู่สภาวะการฝึกทหารอย่างเต็มรูปแบบ เกรงว่าคงถูกฝึกจนแทบเอาชีวิตไม่รอดเป็นแน่!
“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้เบามือหน่อย อย่าทำให้ทหารของข้าบาดเจ็บ”“พวกเขาก็เป็นทหารของข้าเช่นกัน วางใจเถิด”หลี่เต้ารีบกินข้าวตรงหน้าจนหมด แล้วเงยหน้าขึ้นกล่าว“ท่านแม่ทัพรบกวนท่านสั่งให้คนครัวเตรียมชามใบใหญ่ให้ข้าด้วย วิ่งไปวิ่งมาเช่นนี้ช่างยุ่งยากนัก”
จ้าวถ่งชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มลงมองชามอาหารของตนเอง ที่เพิ่งตักเข้าปากไปได้เพียงคำเดียวแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องอึ้งไปชามของหลี่เต้าที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยอาหาร บัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีอะไรอยู่ในนั้นมาก่อนขณะเดียวกัน คำพูดของหลี่เต้าก็ยังดังก้องอยู่ในหู เขาเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ แต่กลับต้องมาคอยจัดการเรื่องชามใหญ่ชามเล็กเช่นนี้ด้วยหรือ?ความคิดเช่นนี้ทำให้จ้าวถ่งรู้สึกทั้งเหลือเชื่อและขุ่นเคืองอยู่ในใจแต่สุดท้ายแล้ว แม้จะโกรธเพียงใด แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงจะต่อกรกับอีกฝ่าย
…เวลาเจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่ชนเผ่าเป่ยหมานพ่ายแพ้ต่อหลี่เต้าอีกครั้ง ค่ายหวงซาก็กลับมาสงบสุขอีกคราหลี่เต้าเห็นว่า ตอนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติใดที่สามารถเ
