ารวางถังน้ำลงเพื่อจะหยิบกระบวยเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านในถังออกมาใช้งานเท่านั้น ทุกคนจึงรู้สึกอึดอัดกับพฤติกรรมของตนเองเมื่อครู่
หลี่เต้าเหลือบมองกลุ่มคนตรงหน้า ล้างหน้าล้างตาพลางกล่าวว่า “พูดมาตรง ๆ เลย มีอะไรก็ว่ามา ไม่ต้องอ้อมค้อม”
จางเมิ่งสูดหายใจลึก แล้วเอ่ยว่า “พี่หลี่ พวกเราอยากจะขอติดตามท่าน …ขอให้ท่านเป็นหัวหน้า”
“ติดตามข้า?” หลี่เต้าชะงักมือ ถามว่า “หมายความว่าอย่างไร?”
“ก็พวกข้าอยากอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่าน”
“อยากอยู่ใต้บังคับบัญชาของข้า?” หลี่เต้าล้างหน้าและตัวเล็กน้อย แล้วหันไปมองคนเหล่านั้น “พวกเจ้าอยากเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของข้าหรือ?”
“ขอรับ”
“พวกเจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่ทหารธรรมดาเหมือนพวกเจ้า”
“แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ด้วยความสามารถของพี่หลี่ ต้องได้เลื่อนขั้นในเร็ววัน ตอนนั้นให้พวกข้าติดตามท่านได้หรือไม่?”
หลี่เต้าเช็ดน้ำบนตัวจนแห้งสนิท ก่อนจะหันไปจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาจริงจังเป็นครั้งแรก
ตั้งแต่ที่เขาเดินทางมาถึงเมืองหวงซาเมื่อวานนี้ เขาก็ได้มีโอกาสพบเจอกับเหล่าอันธพาลเหล่านี้ และสังเกตพวกเขาอย่างเงียบ ๆ
เมื่อเปรียบเทียบกับทหารที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของเว่ยอวิ๋นในอดีต หลี่เต้าก็อดยอมรับไม่ได้ว่า ชายหนุ่มในค่ายหวงซากลุ่มนี้ดูมีความแข็งแกร่งและทรหดอดทนมากกว่าทหารทั่วไปที่เขาเคยพบมาอย่างชัดเจน
เขาย่อมมีความคิดที่จะดึงคนเหล่านี้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของตน
