ย่างต่อเนื่อง
เศษหินบนพื้นหุบเขาไม่เป็นอุปสรรคต่อพวกเขาแต่อย่างใด พวกเขาหลบหลีกมันไปได้อย่างง่ายดาย
กลุ่มคนพากันหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นทหารม้าของต้าเฉียนที่ไล่ตามมาแต่ก็ไม่อาจตามทัน
“พวกชาวต้าเฉียนที่อยู่ด้านหลังนั่น พวกเจ้าไม่ได้กินนมมาหรือไร ทำไมวิ่งช้านัก”
“พวกชาวต้าเฉียน เจ้ามีแค่ฝีมือเท่านี้หรือ แล้วจะมาสู้กับพวกข้าในทุ่งราบได้อย่างไร?”
“ข้าว่านะ พวกเจ้ารีบกลับบ้านไปเถอะ ปล่อยทุ่งหญ้านี้ให้พวกข้าชนเผ่าเป่ยหมานเถิด”
ทหารม้าเป่ยหมานต่างพากันส่งเสียงเย้ยหยัน เสียงก้องกังวานไปทั่วหุบเขา
แม้จะท่ามกลางเสียงฝีเท้าม้าที่ดังระงม จ้าวถ่งและคนอื่น ๆ ก็ยังได้ยินชัดเจน
ทุกคนโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“ไอ้พวกชั่ว อย่าให้ข้าจับได้นะ ไม่งั้นข้าจะฉีกปากพวกเจ้าให้ขาดกระจุยเลย”
จ้าวถ่งสบถด่าอย่างอดไม่อยู่
ขณะที่พวกเขายังคงควบม้าต่อไป
หัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมาน ทันใดนั้นก็เห็นแสงสว่างรำไรอยู่ไม่ไกล เข้าใจว่านั่นคือทางออกของหุบเขาแล้ว
“ฮ่า ๆ ๆ พวกเรา ดูเหมือนครั้งนี้พวกเราจะหลอกพวกชาวต้าเฉียนได้อีกแล้ว”
หัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานหัวเราะลั่นก่อนจะกล่าวต่อว่า “เอาล่ะ วันนี้ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ถึงเวลากลับได้แล้ว ปล่อยให้พวกที่อยู่ด้านหลังสนุกกันเองเถอะ”
“รับคำสั่ง!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าทหารม้าเป่ยหมานที่อยู่รอบข้างก็พากันหัวเราะลั่น
ด้านหลัง จ้าวถ่งและคนอื่น ๆ เห็นทางออกของหุบเขาอยู่ไกลออกไ
