เขา “หากไล่ตามไปเช่นนี้ คงไม่มีทางไล่ตามทหารม้าเป่ยหมานทัน ข้าจึงคิดจะเปลี่ยนเส้นทาง”
“เปลี่ยนเส้นทาง?”
เสวียปิงทำหน้างุนงง “ที่นี่จะมีเส้นทางให้เจ้าเดินไปทางไหนได้อีก มีแค่เส้นทางนี้เท่านั้น”
หลี่เต้าได้ยินดังนั้นจึงส่ายหน้าพลางกล่าว “ในใต้หล้านี้แต่เดิมไม่มีทางเดินมากนัก แต่ข้าจะเป็นคนหาทางเอง”
เขากระโดดลงจากหลังม้า แล้วหยิบหีบบนหลังม้าขึ้นมา
เสวียปิงเห็นภาพตรงหน้าก็อดตะลึงไม่ได้ “เจ้าจะทำอะไรอีก?”
หลี่เต้าตอบตรง ๆ “ท่านไปก่อนเถิด ไม่ต้องสนใจข้า”
“เจ้า…”
เสวียปิงกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่กลับเห็นร่างหนึ่งวิ่งไปแล้วกระโดดขึ้นไปบนผาหินของหุบเขาได้สูงถึงสิบกว่าจั้ง
อีกทั้งยังไม่หยุดพัก กระโดดขึ้นไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็หายลับไปบนเหนือหุบเขา
เสวียปิงอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
นี่คงเป็นเส้นทางที่เขาว่าสินะ?
ทันใดนั้น เขาเหลือบมองม้าที่กำลังส่งเสียงฟึดฟัดอยู่ข้าง ๆ รีบตะโกนขึ้นไปทางด้านบนของหุบเขา “ม้าของเจ้าล่ะ!”
