บทที่ 87 ชนเผ่าเป่ยหมานบุกค่าย?เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับเขตกันชนระหว่างแคว้นต้าเฉียนและดินแดนของชนเผ่าเป่ยหมาน เมืองหวงซาจึงถือเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ
แม้ว่าในสายตาของผู้คนทั่วไป เมืองนี้อาจดูเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ แต่ในความเป็นจริงกลับคล้ายกับเมืองจ่างกู่ในอดีต ที่ร้างไร้ผู้คนและไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่เลยแม้แต่คนเดียว สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในเมืองนี้มีเพียงค่ายทหารของเหล่าอันธพาลที่ยึดครองและตั้งกองทัพอยู่ที่นี่อย่างถาวร
ดังนั้นผู้คนที่พบเจอตลอดเส้นทางล้วนเป็นเหล่าทหารจากค่ายอันธพาล ไม่ว่าจะมาด้วยเหตุใด ต่างก็เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามและอันตรายที่ไม่อาจประมาทได้
“เสวียปิง ข้ามีคำถามหน่อย คนผู้นั้นคือใครกัน? หรือว่าเป็นทหารหน้าใหม่?”
เสียงทุ้มแหบดังขึ้นพร้อมกับท่าทีหยามหยันของเหล่าทหารหลายคนที่ยืนขวางถนน พวกเขากล่าวหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงกักขฬะแฝงความดูถูกไว้ในแววตา
ขณะที่บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัด ทหารคนหนึ่งในกลุ่มกลับนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความประหลาดใจ “หรือว่าเขาจะเป็นทหารใหม่ที่ท่านแม่ทัพเคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้?”
ทหารอีกนายก้าวออกมา พร้อมกับจ้องสำรวจหลี่เต้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาแหลมคม ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง “เสวียปิง เจ้าคงไม่ได้ใจอ่อนปล่อยมันเข้ามากระมัง? ดูสิ ไอ้หน้าใหม่นี่ไม่มีวี่แววว่าจะมีอ
