นั้น อีกด้านหนึ่ง บนกำแพงเมืองหวงซา ทหารหลายนายกำลังลาดตระเวนอยู่
แม้ว่าเมืองหวงซาจะมีชื่อเสียงในเรื่องคนอันธพาลมากมาย แต่กฎระเบียบที่ควรมีก็ยังคงมีอยู่ มิเช่นนั้นคงไม่สามารถดำรงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ เนื่องจากหลี่เต้าไม่ได้ปิดบังตัวเองแต่อย่างใด คนที่ลาดตระเวนอยู่บนกำแพงจึงเห็นคนที่กำลังมุ่งหน้ามาแต่ไกล พอนึกถึงคำที่หัวหน้าของพวกเขาบอกเมื่อวาน ก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่คือทหารใหม่มาถึงแล้ว
“คงจะเป็นทหารใหม่กระมัง?” “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่งั้นใครจะอยากมาที่เปลี่ยวร้างเช่นนี้คนเดียว”
“แล้วพวกเราควรทำอย่างไร? จะตามคนอื่นมาไหม?”
“ไม่ต้องเรียกหรอก ในเมื่อเป็นทหารใหม่ พวกเราก็สอนกฎระเบียบของทหารใหม่ให้เขาก่อน จะได้ไม่ต้องปรับตัวมากในภายหลัง จริงด้วย หากเรียกพวกเขามา พวกเราก็คงไม่มีโอกาสแล้ว” ทหารทั้งสองปรึกษากันเสร็จแล้วก็รอคอยด้วยความคาดหวัง
หลายนาทีต่อมา หลี่เต้าขี่ม้ามาถึงหน้าประตูเมืองหวงซา ทหารบนกำแพงถามว่า “ผู้มาเยือนคือผู้ใด!” แม้จะคาดเดาได้ แต่ขั้นตอนที่ต้องทำก็ต้องทำ
หลี่เต้าหยิบจดหมายรายงานตัวออกมาจากอก “ทหารใหม่มารายงานตัวขอรับ” “ทหารใหม่หรือ?”
ทหารนายหนึ่งลูบคางด้วยสีหน้าเคลือบแคลง “ค่ายหวงซาของพวกเราไม่มีทหารใหม่มาหลายปีแล้ว เจ้าไม่ได้กำลังหลอกพวกเราใช่หรือไม่?”
หลี่เต้าขมวดคิ้ว เขารู้ขั้นตอนการรายงานตัวของทหารใหม่ดี เมื่อตรวจสอบข้อมูลตัวตนเรียบร้อยแล้ว โดยทั่วไปข้อมูลของทหารใหม่จะถู
