ยรายงานบินขึ้นไปเหนือทหารทั้งสอง จากนั้นก็ปล่อยจดหมายลงมา แต่ในขณะที่ปล่อยจดหมาย มันยังแอบแถมของพิเศษมาด้วย ทหารนายหนึ่งรับซองจดหมายที่ตกลงมาโดยสัญชาตญาณ
ในพริบตาถัดมา ของเหลวสีขาวก็หยดลงมาบนหว่างคิ้วของเขา เขาเอามือป้ายแล้วดมดูโดยไม่ทันคิด กลิ่นคาวเหม็นโชยเข้าจมูก เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่คืออะไร? “เจ้านี่! เจ้า…”
“เงียบ! อย่าลืมกฎ” ทหารที่กำลังจะโกรธก็ถูกทหารอีกนายที่อยู่ข้าง ๆ ขัดจังหวะ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารคนนั้นก็ได้สติและนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถอนหายใจยาวและทำใจให้สงบ แต่สีหน้ายังคงไม่สู้ดีนัก
หลี่เต้ากล่าวใต้กำแพงว่า “ตอนนี้ท่านทั้งสองมองเห็นชัดแล้วกระมัง” ทหารคนนั้นไม่แม้แต่จะมอง แล้วตอบว่า “เห็นชัดแล้ว แล้วอย่างไร?”
“ขอให้ท่านเปิดประตูให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่?” “ขออภัยด้วย พวกข้าทั้งสองไม่มีสิทธิ์นั้น”
ทหารคนนั้นยิ้มเยาะพลางอธิบายว่า “พวกข้าทั้งสองมีหน้าที่เพียงลาดตระเวน ไม่ได้มีหน้าที่เปิดประตู อีกอย่าง โชคไม่ดีที่ต้องบอกเจ้าว่า ทหารยามประตูสองนายเป็นลมแดดเพราะอากาศร้อนเกินไป ถูกส่งไปพักผ่อนแล้ว กว่าจะถึงเวลาเปลี่ยนเวรยามรอบถัดไปก็อีกสามชั่วยาม”
“ดังนั้น ตอนนี้เจ้าก็ต้องรอสามชั่วยาม หรือไม่ก็เปิดประตูเข้ามาเอง”
เห็นได้ชัดว่าการกระทำของหลี่เต้าทำให้อีกฝ่ายโกรธมาก พวกเขาตั้งใจจะยั่วยุให้ถึงที่สุด พวกเขามีความอดทนพอ แต่หลี่เต้ากลับไม่มีความอดทนเช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงถามว่า “เ
