บทที่ 83 การเปลี่ยนแปลงสำเร็จแล้วหลี่เต้าถือถ้วยชาที่บรรจุเลือดวิเศษเดินมาหยุดตรงหน้าลูกหมาป่าทั้งสองตัว ลูกหมาป่าตัวสีดำรีบระแวดระวังทันทีและเข้าไปยืนบังลูกหมาป่าตัวสีขาวไว้ด้านหลัง เมื่อหลี่เต้ายกมือขึ้น เสียงคำรามทุ้มต่ำก็ดังออกมาจากปากของลูกหมาป่าตัวสีดำ
“ช่างดุร้ายนัก” หลี่เต้าไม่สนใจ ยื่นมือออกไปคว้าตัวลูกหมาป่าตัวสีดำทันที
“โฮ่ง!” ลูกหมาป่าตัวสีดำอ้าปากงับมือของหลี่เต้าที่ยื่นเข้ามา พร้อมกับสะบัดหัวกัดอย่างรุนแรง
“อย่าดื้อ!” หลี่เต้าดีดหน้าผากมันทีหนึ่ง ลูกหมาป่าตัวสีดำถึงกับมึนงงไปทันที เขาอุ้มลูกหมาป่าตัวสีดำขึ้นมา แล้วยื่นถ้วยชาไปที่ปากของมัน เมื่อได้กลิ่นเลือดวิเศษ ลูกหมาป่าตัวสีดำก็ฟื้นจากอาการมึนงงในทันที หากได้กลิ่นเลือดวิเศษแต่ไกล ๆ มันยังพอจะควบคุมตัวเองได้ แต่เมื่อมาอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ ต่อให้มีความอดทนมากเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานสัญชาตญาณของร่างกายได้ มันแลบลิ้นออกมาเลียเลือดวิเศษในถ้วยชาทันที
อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณ หลังจากเลียเลือดวิเศษไปประมาณหนึ่งในสาม มันก็หยุดลง จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างดูเมามาย ก่อนจะทรุดลงบนมือของหลี่เต้า เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าจึงวางลูกหมาป่าตัวสีดำลงบนโต๊ะ แล้วรอดูอย่างเงียบ ๆ
ผ่านไปสักพัก ลูกหมาป่าตัวสีดำบนโต๊ะก็เริ่มมีปฏิกิริยา ทั้งร่างสั่นกระตุกโดยไม่อาจควบคุม จากนั้นก็เกิดสภาพเช่นเดียวกับหยวนเป่าเมื่อก่อนหน้านี้ ขนเก่าเปลี่ยนเป็นขนใหม่ เข
