บทที่ 74 ทำให้หมอทหารผู้เฒ่าตะลึง
ตลอดห้าสิบกว่าปีที่เป็นหมอทหารในค่าย คนที่ผ่านมือเขาไม่ต่ำกว่าแปดหมื่นคน เขาเคยพบผู้มีพรสวรรค์พิเศษมามากมาย แต่ไม่มีใครเทียบคนตรงหน้าได้เลย หรือพูดได้ว่าไม่อาจเทียบกันได้เลยทีเดียว โดยเฉพาะเมื่อนิ้วของเขากดลงบนเส้นชีพจรของอีกฝ่าย กลับมีอาการจับไม่มั่นเกิดขึ้น ทั้งหมดนี้เป็นเพราะการเต้นของเส้นชีพจรอีกฝ่ายแข็งแรงเกินไป จนไม่อาจกดได้ง่าย ๆ
ในช่วงเวลานั้น ผู้คนจำนวนมากยืนรอดูเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง พวกเขาล้วนรอคอยให้ท่านเจิ้งเอ่ยคำพูดที่น่าตกใจออกมา เพื่อจะได้ยืนดูความสนุกในเหตุการณ์นี้ แต่ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะรอนานแค่ไหน ก็แทบไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เกิดขึ้นเลย
“หรือว่าคนผู้นี้จะอ่อนแอจนทำให้ท่านเจิ้งถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือ?” มีคนคาดเดาในใจอย่างชั่วร้าย
ในที่สุด เวลาก็ผ่านไปสักพัก ท่านเจิ้งจึงปล่อยมือออกอย่างเสียดาย ชีพจรแบบนี้เขาจับกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ ช่างน่าเสียดายจริงๆ เห็นท่านเจิ้งยังไม่เอ่ยปาก มีคนที่อยู่ด้านข้างทนรอไม่ไหวจึงเอ่ยถามว่า “ท่านเจิ้ง ท่านไม่มีอะไรจะพูดบ้างหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเจิ้งมองไปรอบ ๆ กลุ่มคนที่ยืนรายล้อมอยู่รอบตัวเขา มีชีวิตอยู่ยาวนานมาถึงเพียงนี้ เขาจะไม่รู้หรือว่าพวกชายหนุ่มเหล่านี้กำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้น ชายชราจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ร่างกายของหนุ่มน้อยผู้นี้แข็งแรงดีมาก เขาคือคนที่มีพรสวรรค์”
ทุกคน “???” พวก
