ญาณทหารอะไรทำนองนั้น พูดง่าย ๆ คือมันซับซ้อนมาก หลี่เต้าใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ในการจดจำกลยุทธ์ฝูถูทั้งเล่มไว้ในความทรงจำ แต่ก็เพียงแค่จำได้เท่านั้น เพราะบางสิ่งในนั้นยังแปลกใหม่เกินไปสำหรับเขา จำเป็นต้องค่อย ๆ ทำความเข้าใจ ในตอนนั้นเอง เสียงของจิ่วเอ๋อร์ก็ดังมาจากลานด้านหน้า “คุณชาย ได้เวลาทานอาหารแล้วเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้แล้ว” หลังจากตอบรับไป หลี่เต้าก็เปิดหีบแล้วเก็บตำรากลยุทธ์ฝูถูกลับเข้าไป แล้วเดินออกจากลานหลัง
… หลังจากทานอาหารเสร็จไม่นาน จิ่วเอ๋อร์ก็อุ้มหนูน้อย หรือก็คือหยวนเป่ามาหาเขา “คุณชาย พวกเราจะออกเดินทางเมื่อใดเจ้าคะ?”
“จะไปเมื่อไหร่งั้นหรือ?” หลี่เต้าชะงักไปครู่หนึ่ง “เจ้าอยากจะออกจากที่นี่เร็ว ๆ หรือ?”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ” จิ่วเอ๋อร์รีบโบกมือปฏิเสธ แล้วกล่าวเสียงเบา “ข้าเห็นพี่สาวที่นี่น่าสงสารเหลือเกิน จึงคิดว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพวกนางสักสองสามวันดีหรือไม่?”
“แค่นั้นรึ?”“คุณชายหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”
หลี่เต้าหัวเราะเบา ๆ “พวกเราก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ดังนั้นจะอยู่อีกกี่วันก็ได้”
“จริงหรือ?” จิ่วเอ๋อร์ยิ้มด้วยความดีใจ “คุณชายช่างใจดีจริง ๆ”
“แล้วแต่ก่อนข้าไม่ดีหรือ?”“แต่ก่อนก็ดีเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ยิ่งดีกว่าเดิมอีก”“ช่างประจบจริง ๆ เจ้าไปเล่นตรงโน่นเถอะ”“ข้าจะไปเล่นกับหยวนเป่าก่อนนะเจ้าคะ”
หลี่เต้ามองเงาร่างของจิ่วเอ๋อร์ที่วิ่งจากไปพลางส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม สายตาของเขามองไปยังหญิงสาวท
