องที่รวมกันแล้วไม่ถึงห้าสิบชั่ง อดที่จะส่ายหน้าพลางยิ้มไม่ได้ บางทีในสายตาของนาง เพียงเท่านี้ก็คงถือว่าเก่งกาจแล้วกระมัง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองสบตาหญิงสาว สายตาของเขาก็ชะงักค้างไปชั่วขณะ เขามองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาในดวงตาของนาง แน่นอนว่าไม่ใช่ความปรารถนาที่มีต่อเขา แต่เป็นความปรารถนาที่จะได้มาซึ่งพลัง แววตาเช่นนี้เขาคุ้นเคยดี ครั้งหนึ่งตอนที่เขารู้ว่าตนเองอยู่ในค่ายนักโทษประหาร เขาก็เคยมีแววตาแบบนี้มาก่อน ในสถานการณ์เช่นนั้น มีเพียงพลังเท่านั้นที่จะทำให้เขารู้สึกปลอดภัยได้
หญิงสาวตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นหลี่เต้ายังยืนอยู่ตรงหน้า นางก็ยิ้มแหย ๆ “ท่านออกไปนั่งรอข้างนอกก่อนเถิด ตอนทำอาหารควันมันค่อนข้างเยอะ”
“ได้” ครั้งนี้หลี่เต้าไม่ได้ลังเล หมุนตัวเดินออกไปทันที เนื่องจากเขาไม่ถนัดการทำอาหาร อยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ แน่นอน หากเขาต้องการจะทำ ด้วยสมองอันชาญฉลาดในตอนนี้ เขาสามารถเรียนรู้ได้อย่างง่ายดาย และอาจจะเชี่ยวชาญได้ในเวลาอันสั้น
… หลังจากก้าวออกมาจากครัว หลี่เต้าก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล เพราะเขารู้ดีถึงสายตาและท่าทีของเหล่าสตรีในหมู่บ้านที่มีต่อเขา การเดินไปมา อาจทำให้พวกนางรู้สึกอึดอัดและลำบากใจ ไม่นานนัก เขาก็เดินมาถึงลานหลังบ้านอย่างเงียบงัน ทิ้งตัวเองอยู่ในความสันโดษตามลำพัง หลี่เต้าพบหีบที่นำติดตัวมาจากจวนของอันหยวนป๋ออยู่ด้านหลังรถม้า เมื่อเปิดหีบออก ง้าวมังกร
