บทที่ 63 ฤทธิ์มหัศจรรย์ของเลือดวิเศษ
ในที่สุด หลังจากที่เวลาผ่านไปไม่นาน หนูตัวนั้นก็หยุดการเปลี่ยนแปลง เมื่อเทียบกับตอนแรกแล้ว ในยามนี้หนูตัวนี้ ช่างแตกต่างจากหนูที่เขาจับมันไว้ในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของมันใหญ่ขึ้น ดูแข็งแรงขึ้นมาก ทั้งกรงเล็บและเขี้ยวในปากก็คมกริบ และที่สำคัญไปกว่านั้นคือเขามองเห็นแววตาอันฉลาดหลักแหลมในดวงตาของหนูตัวนี้
แววตาเช่นนี้มักพบในสัตว์ที่มีไหวพริบและสติปัญหาสูง เช่นพวกแมวและสุนัข แต่ปกติหนูไม่เคยมีลักษณะเช่นนี้มาก่อน แน่นอนว่า สิ่งที่น่าพรั่นพรึงที่สุดคือความรู้สึกสนิทสนมที่ประหลาดนั้น “จี๊ด ๆ!” ทันใดนั้น หนูก็ร้องขึ้นสองสามครั้ง แล้วคลานมาที่ข้างมือของหลี่เต้าก่อนจะทรุดตัวลงนอนอย่างว่าง่าย
หลี่เต้ารู้สึกแปลก ๆ ในใจ จึงเอ่ยออกไปโดยไม่รู้ตัว “ลุกขึ้น” โดยปกติแล้ว ในฐานะที่เป็นหนู โดยเฉพาะหนูป่าแบบนี้ ย่อมไม่มีทางเชื่อฟังคำสั่งของมนุษย์ อีกทั้งไม่มีความฉลาดขนาดนั้น แต่ภายใต้คำสั่งของหลี่เต้า หนูตัวนี้กลับยืนขึ้นอย่างว่าง่าย ภาพตรงหน้าทำให้หลี่เต้าตาเป็นประกาย
“หมุนตัว!” หนูตัวนั้นกลิ้งตัวหมุนรอบบนโต๊ะหิน
“ยืนตรง!” หนูลุกขึ้นยืน วางอุ้งเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างอย่างเรียบร้อย
ทันใดนั้น หลี่เต้าก็เกิดความคิดแปลก ๆ จึงเอ่ยว่า “บินมานี่!”
หนู : “???”
ครั้งนี้มันไม่ขยับตัว ทั้งยังมองมาที่หลี่เต้าด้วยสายตาที่เหมือนมนุษย์ ราวกับจะบอกว่า : พี่ชายกำลังล้อเล่นอะไร
