อมกับความรู้สึกเศร้าหมองเล็กน้อย ทั้งสองถือว่าเคยรู้จักกันมาบ้าง แต่เขากลับจากไปโดยไม่ได้กล่าวลาแม้แต่คำเดียว โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงท่าทีของเขาต่อนาง ในใจของนางก็ยิ่งรู้สึกคันยิบ ๆ
สำหรับคหบดีคนหนึ่ง การมีสมบัติวิเศษอยู่ต่อหน้าแต่กลับหลุดลอยไปนั้น เป็นเรื่องที่น่าเจ็บปวดยิ่งนัก ช่างเถอะ ให้เจ้าหนีไปก่อน รอให้ข้าจัดการธุระเสร็จแล้วจะได้เห็นเล่ห์กลของข้า!
เมื่อวางความคิดนั้นลง เถี่ยซานเหนียงก็สั่งให้ขบวนรถเร่งความเร็วขึ้น ปี้โหยวเอ๋อร์นั่งยิ้มแฉ่ง นางยังคิดจะให้คนชั่วเล่าเรื่องราวที่เหลือให้ฟังเมื่อถึงจวนด้วย
