ลี่เต้าลูบบริเวณหลังที่ถูกตีอย่างระมัดระวัง ตอนแรกยังรู้สึกชา ๆ พร้อมความเจ็บแปลบเล็กน้อย แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรแล้ว ดูเหมือนพลังของคนชุดดำนั้นคงถูกผิวหนังของเขาป้องกันไว้ โดยมีเพียงส่วนน้อยที่ทะลุเข้าไปในร่างกายและถูกกำจัดด้วยโลหิตแล้ว
เหตุที่เขาเลือกรับมือฝ่ามือนั้น เพราะผ่านการคำนวณในสมองและมีความมั่นใจอย่างมาก แต่ถ้าฝ่ามือนั้นอาจทำให้เขาตายหรือได้รับบาดเจ็บสาหัส ต่อให้เผชิญหน้ากับหญิงที่งดงามเพียงใด เขาจะไม่ยอมรับฝ่ามือนั้นแทนแน่นอน
“ไม่เป็นไร” หลังจากพูดจบหลี่เต้ามองไปรอบ ๆ สังเกตเห็นว่ายังมีคนชุดดำบางส่วนที่ยังไม่ถูกกำจัด จึงเตรียมจะหยิบมีดเข้าไปช่วยสักหน่อย
“เจ้าคิดจะทำอะไร?” เถี่ยซานเหนียงเห็นท่าทางของหลี่เต้าจึงถามขึ้น “จะไปช่วยพวกเขาหรือ?”
“ช่วยพวกเขา?” เถี่ยซานเหนียงมองดูขบวนรถที่กระจัดกระจายด้วยใบหน้าอันงดงามราวกับภาพวาด แล้วเผยรอยยิ้มเย็นชา “ไม่ต้องหรอก ให้พวกเขาจัดการกับความวุ่นวายของตัวเองเถอะ”
เดิมทีนางคิดว่า ถึงขบวนของตระกูลเถี่ยมีปัญหาเล็กน้อยก็คงไม่ส่งผลกระทบมากนัก แม้แต่สาวใช้คู่ใจจะเตือน นางยังหาเหตุผลปกป้องคนเหล่านั้นอีก แต่วันนี้หลังจากประสบกับตัวแล้ว นางถึงได้เข้าใจว่าคนใต้บังคับบัญชาของตระกูลเถี่ยเริ่มหย่อนยานมากเพียงใด เมื่อขบวนรถถูกโจมตี พวกองครักษ์ก็ราวกับขยะไร้ค่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ จนบัดนี้ยังไม่มีใครสังเกตเห็นนางผู้เป็นเจ้าของขบวนรถเลยสักคน
ห
