ึ้นเถิด จงเก็บสัมภาระแล้วเดินทางกลับเมืองหลวงก่อน”
หัวหน้าองครักษ์คนหนึ่งค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “คุณหนูสาม นักฆ่าที่ถูกจับกุมเหล่านั้นจะทำอย่างไรดีขอรับ?”
เถี่ยซานเหนียงกวาดสายตามองไปยังนักฆ่าที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ฆ่าให้หมด”
“ฆ่าหมดทั้งหมดหรือ?” หัวหน้าองครักษ์มีสีหน้าตกใจ
ยังไม่ทันให้ทุกคนได้ตอบสนอง ทันใดนั้นแสงดาบก็พุ่งผ่านคอของเหล่านักฆ่าเงียบ ๆ เห็นได้ชัดว่านักฆ่าทั้งหมดล้มตายลงทันที ด้านข้างหลี่เต้าได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบแล้วยิ้มอย่างพอใจ นี่น่าจะถือว่าเป็นทรัพย์สินที่ได้มาโดยไม่ต้องลงทุน
“เจ้าทำอะไรลงไป?” องครักษ์คนหนึ่งลุกขึ้นตวาดทันที “คุกเข่าลง! ได้ยินหรือยัง คุณหนูสามสั่งให้เจ้าคุกเข่าลง”
เถี่ยซานเหนียงมองไปที่หลี่เต้าแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมา “ข้าสั่งให้เจ้าคุกเข่าลง!”
“ขอรับ?” หัวหน้าองครักษ์มีสีหน้าสงสัย
เถี่ยซานเหนียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา “คนพวกนี้ไม่มีอะไรให้ซักถามได้ ดังนั้นก็ฆ่าเสียดีกว่า”
“แล้วพวกเราจะไม่สืบสวนหรือ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถี่ยซานเหนียงมองไปยังองครักษ์ทั้งหลายที่คุกเข่าอยู่ต่อหน้าตนโดยไม่กล่าวอะไร แล้วหันไปทางเมืองหลวง “รอกลับไปแล้วค่อยว่ากันเถอะ”
