บทที่ 48 เถี่ยซานเหนียงที่ไม่คาดคิดหลี่เต้ายังไม่ทันได้กล่าวจบประโยค เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น ในพริบตา ลูกธนูกว่าร้อยเล่มก็พุ่งมาจากป่าสองข้างทาง หลี่เต้าราวกับรู้ล่วงหน้า รีบฉุดตัวปี้โหยวเอ๋อร์หลบอย่างรวดเร็ว แต่คนอื่น ๆ กลับไม่โชคดีเช่นนั้น
เหล่านักเดินทางที่กำลังนั่งรับประทานอาหารและพักผ่อนตามปกติต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายโดยไม่ทันตั้งตัว หลายชีวิตถูกลูกธนูเฉียดผ่านก่อนจะล้มลง
“ข้าศึกโจมตี!” คนในขบวนรถของตระกูลเถี่ยมีปฏิกิริยาค่อนข้างเร็ว หัวหน้าหน่วยคุ้มกันหลายคนรีบตะโกนเสียงดัง แต่เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน พวกคนคุ้มกันยังไม่สามารถรวมตัวกันได้เลย ลูกธนูครั้งนี้ทำให้ขบวนรถที่เคยเป็นระเบียบกลายเป็นความวุ่นวายในพริบตา
“คุณหนู” หลังจากได้สติกลับมา ปี้โหยวเอ๋อร์ก็ปล่อยหลี่เต้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจและต้องการไปตามหาคุณหนูของตน
ในขณะนั้นเอง คลื่นธนูก็พุ่งออกมาจากป่าอย่างพร้อมเพรียงกัน ปี้โหยวเอ๋อร์ถูกสะกดด้วยความกลัวจนยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับสัตว์เล็ก ๆ ที่ไร้การป้องกัน
“เด็กคนนี้นี่!” หลี่เต้าก้าวออกมาอยู่ตรงหน้าปี้โหยวเอ๋อร์ มือซ้ายโอบกอดนางเข้าสู่อ้อมอก มือขวาชักดาบเหล็กทมิฬออกมาฟาดในอากาศ ลูกธนูทั้งหมดที่เข้าใกล้ทั้งสองก็แตกกระจายไปทันที นางเห็นภาพนี้ราวกับคว้าเส้นฟางที่จะช่วยชีวิต จึงดึงแขนเสื้อของหลี่เต้าเอ่ยด้วยน้ำตาคลอ “ช่วยเหลือคุณหนูของข้าด้วย”
เถี่ยซานเหนีย
