วว่าในรถม้ามีเพียงนางกับเถี่ยซานเหนียง ปี้โหยวเอ๋อร์ถูกเขาซ่อนไว้ ดังนั้นตรงหน้านี้…
การโจมตีที่รวดเร็ว แม้แต่เขาเองก็หยุดไม่ทัน อย่างมากก็เพียงถอนกำลังลงครึ่งหนึ่งเท่านั้น แต่สำหรับเขาแล้ว แม้เพียงครึ่งหนึ่งของพลังก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถรับไหวได้ ในขณะที่หลี่เต้าสงสัยว่าตนเองอาจจะตบเถี่ยซานเหนียงตายด้วยฝ่ามือเดียว มือทั้งสองข้างของเขาก็ปะทะกันในอากาศ
การปะทะครั้งนี้หลี่เต้ารู้สึกว่าตนมิได้ตบลงบนมือของผู้อื่น หากแต่เหมือนกับการตบลงบนผิวน้ำ พลังถูกถอดออกไปทันทีเกือบทั้งหมด ส่วนพลังที่เหลือยังถูกมือนั้นต้านทานเอาไว้
“เจ้า……” หลี่เต้ากำลังจะกล่าวอะไรต่อ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฝ่ามือของอีกฝ่ายพุ่งมาตบเขาอีกครั้ง จบหรือยังเนี่ย! เขามาช่วยชีวิตคน ไม่ใช่มาโดนตีนะ!
“ปี้โหยวเอ๋อร์!” มือคู่นั้นกำลังจะลงมาที่ตัวหลี่เต้า แต่พอได้ยินประโยคนี้ก็หยุดลงทันที
“เจ้าเป็นใคร?” เสียงอันไพเราะและแฝงไปด้วยความแหบพร่าดังขึ้นข้างหูเขา
หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา ในสมองไม่รู้ตัวว่าได้เปรียบเทียบใบหน้าตรงหน้ากับใบหน้าอีกใบหนึ่งในความทรงจำส่วนลึกแล้ว งดงามเหมือนกัน แต่ก็มีความต่างกันอย่างน่าพิศวง
องค์หญิงหมิงเยว่นั้นเย็นชาราวกับเทพเซียนในโลกมนุษย์ สูงส่งเกินเอื้อม แต่ใบหน้าตรงหน้านี้ มีกิริยาที่แสดงถึงความงดงาม บุคลิกเฉื่อยชา แต่ดวงตาคู่นั้นราวกับไข่มุกดำที่ดูเหมือนมีพลังสามารถมองทะลุจิตใจผู้อื่นได้ ร
