ยุทธ์เซียนเทียนจากเผ่าถ่ามู่
ถ่าซานมองด้วยแววตาโกรธเคือง เอ่ยตรง ๆ ว่า “เล่ยซิ่น เจ้าจะลงมือหรือไม่?”
“แน่นอนว่าต้องลงมือ”
เล่ยซิ่นยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “แต่ของที่เผ่าถ่ามู่เคยตกลงกับเผ่าเลี่ยหั่วของพวกเรานั้น จะต้องเพิ่มเป็นสองเท่า”
“สองเท่า?”
สีหน้าของถ่าซานบูดบึ้ง กล่าวว่า “พวกเจ้าไม่ไปปล้นชาวบ้านเสียเลยเล่า!”
“ปล้น? จะได้เร็วเท่าการขู่กรรโชกหรือ?”
“……”
เมื่อเห็นผู้คนในเผ่าตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ ถ่าซานจำต้องยอมรับเงื่อนไขของเล่ยซิ่น “ข้าตกลง เจ้ารีบลงมือเถิด”
“วางใจได้”
เล่ยซิ่นตะโกนไปทางด้านหลัง “เผ่าเลี่ยหั่วทั้งหลาย จงให้พวกเผ่าถ่ามู่ได้เห็นกันไปว่าอะไรคือนักรบที่แท้จริง!”
“เฮ!”
เมื่อได้ยินเสียงเรียก ผู้คนจากเผ่าเลี่ยหั่วก็ตะโกนขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะรีบรุดไปช่วยต่อสู้
“เล่ยซิ่น เจ้าเล่า?” ถ่าซานมองไปทางเล่ยซิ่น
เล่ยซิ่นเหลือบมองไปทางเว่ยอวิ๋น แล้วกล่าวตรง ๆ ว่า “ข้าอยู่ในขั้นกึ่งเซียนเทียน ไม่อาจรับมือกับผู้ที่อยู่ในขั้นเซียนเทียนได้ เจ้าถ่วงเวลาเขาไว้ก่อน ข้าจะจัดการกับพวกตัวน้อยต้าเฉียนเสียก่อน”
เมื่อพูดจบ เขาไม่สนใจสีหน้าของถ่าซาน สะบัดไม้พลองในมือ พุ่งตรงไปยังกองทัพต้าเฉียนทันที
ทหารต้าเฉียนเห็นมีคนจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน จึงรีบเข้าโจมตีทันที
เล่ยซิ่นดวงตาวาบขึ้นด้วยแววดูแคลน สะบัดไม้พลองในมือเพียงครั้งเดียว ทหารต้าเฉียนหลายนายก็ลอยกระเด็นออกไป บริเวณที่ถูกไม้พลองโจมตีกล
