“ท่านอาจารย์ ข้าพูดจบแล้ว มรรคาจารย์จะเป็นท่านเซียนแห่งโลกมนุษย์ใช่หรือไม่”
เด็กหนุ่มพูดอย่างลำพองใจ
มรรคาจารย์เป็นชาวต้าจิ่ง ซ้ำยังมีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับราชสกุลเจียง เขาย่อมภาคภูมิใจตามไปด้วย
ระหว่างพูดเขาก็ยื่นมือไปฉีกเนื้อย่างออกมาชิ้นหนึ่ง แม้จะร้อนลวกมือ แต่คนหิวจนท้องร้องจ๊อกๆ อย่างเขาก็ไม่ใส่ใจเท่าไรแล้ว
ราชันมารเก้าขุมนรกนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร ในใจเขากลับรู้สึกตื่นตะลึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หรือว่าต้นกำเนิดของเผ่าราชาใหม่จะถูกสร้างขึ้นโดยมรรคาจารย์กันแน่ หากเป็นเช่นนั้น มรรคาจารย์ที่สามารถสร้างเผ่าราชาได้ต้องแข็งแกร่งเพียงใดกัน ความแน่วแน่ของเขาเกิดหวั่นไหวขึ้นมาในทันที
เผ่ามนุษย์จะแตะต้องไม่ได้!
แต่เขาไม่ได้คิดจะล้มเลิก เพียงแค่ต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ เขาเงยหน้ามองเด็กหนุ่ม แววตาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดแล้วกล่าวช้าๆ ว่า
“เป้าหมายฝึกวรยุทธ์ของเจ้าคืออะไร เป้าหมายยิ่งใหญ่ที่สุด ลองปล่อยใจให้จินตนาการอย่างกล้าหาญดู”
ได้ยินดังนั้นเด็กหนุ่มนาม เจียงเยี่ย ชะงักไปเล็กน้อย จมสู่ภวังค์ความคิด
ราชันมารเก้าขุมนรกไม่ได้เร่งเร้า แค่รออย่างอดทน ผ่านไปเนิ่นนานเจียงเยี่ยเงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ท่านอาจารย์ ข้าต้องการเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในต้าจิ่ง!”
ตั้งแต่เด็กเขาก็อยากฝึกยุทธ์ ยิ่งเจียงหลิวคอยกดเขา เขายิ่งอยากทำจนกลายเป็นความยึดมั่นไม่อาจปล่อยวาง
ราชันมารเก้าขุมนรกไม่ได้กล่าวขัด
