าล้วนเป็นนักโทษประหาร แม้จะมีความสามารถพิเศษ แต่สุดท้ายก็ยังเป็นนักโทษประหาร มีชีวิตอยู่เพื่อสร้างคุณค่าส่วนเกินให้กับราชวงศ์ต้าเฉียน หากไม่สามารถสร้างคุณค่าได้ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งใด “เอาเถอะ แต่เจ้าไม่ถามความเห็นคนอื่นก่อนหรือ?” เว่ยอวิ๋นมองไปยังคนที่เหลืออีกสี่คน เขาให้หลี่เต้าเป็นหัวหน้าในกลุ่มก็จริง แต่ถ้าคนที่เหลืออีกสี่คนไม่ยอมเชื่อฟัง เขาก็ทำอะไรไม่ได้
“จำเป็นด้วยหรือ?” หลี่เต้าไม่ได้ตอบ แต่หันไปมองทั้งสี่คน สวีหู่พูดเสียงทุ้มต่ำว่า “ข้าจะไปกับเจ้า เจ้าตัดสินใจเถิด” เด็กบ้าคนนั้นหวาดกลัวหลี่เต้าอยู่แล้ว จึงไม่กล้าคัดค้านแต่อย่างใด เหล่ากุ่ยหัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน “พวกคนหนุ่มชอบทำอะไรบุ่มบ่ามจริงๆ แต่ข้าชอบ แค่สามร้อยคนเท่านั้นหรือ? ตอนข้าทดลองยาในอดีต เด็กที่ใช้เป็นหนูทดลองยังมีมากกว่านี้เสียอีก ถือว่าไปสนุกกับพวกเจ้าแล้วกัน”
สุดท้ายเหลือเพียงเสิ่นซานผู้เดียว “ข้า…ข้า…” เสิ่นซานกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็พบว่าสายตาของคนที่เหลือต่างจับจ้องมา เขาจึงได้แต่พึมพำเสียงเบาว่า “พวกเจ้าล้วนไม่มีข้อคัดค้าน ข้าเพียงผู้เดียวจะพูดอะไรได้” เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าหันไปมองเว่ยอวิ๋น “ทุกคนเห็นด้วยแล้ว” เว่ยอวิ๋นชูนิ้วโป้งขึ้น อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “พวกเจ้าทั้งห้าคนช่างเข้ากันได้ดีจริงๆ เมื่อพวกเจ้าทุกคนเห็นด้วย ภารกิจครั้งนี้ก็มอบให้พวกเจ้าแล้ว หากมีสิ่งใดที่ต้องการก็บอกมาได้เลย
