บทที่ 14 ผู้ฝึกยุทธ์……ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง หลังจากที่ความเงียบปกคลุมไปทั่วคุกมืด
หลี่เต้าลืมตาขึ้น สังเกตเห็นว่าทุกคนในห้องขังหลับไปหมดแล้ว เขาจึงหยิบหนังสือสองเล่มที่ยึดมาจากหัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานออกมาจากอกเสื้อ
ประการแรก เขาเปิดตำราวิชาที่มีชื่อว่า ‘คัมภีร์หวงรื่อ’
เมื่อเปิดออก ข้างในเป็นวิธีการบำเพ็ญเพียรจริงๆ โดยสอนวิธีการกลั่นพลัง ด้วยพลังจิตที่เหนือกว่าคนทั่วไปถึงสิบเท่า หลี่เต้าจดจำเนื้อหาทั้งเล่มไว้ในความทรงจำอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเขาก็นำมันกลับไปเก็บไว้ในอกอีกครั้ง ก่อนจะนั่งขัดสมาธิ หลับตา และพยายามฝึกฝนต่อไป
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
หลี่เต้าลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วเอ่ยสองคำออกมา “ขยะ”
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม เขาไม่สามารถฝึกฝนอะไรได้เลย ตามคำกล่าวของคัมภีร์หวงรื่อ เขาจำเป็นต้องทุ่มเทจิตใจ และรับรู้ถึงเส้นลมปราณที่ซ่อนอยู่ภายในร่างกายของตนเอง
ผลลัพธ์คือ เขาใช้เวลารับรู้ไปครึ่งชั่วยาม แต่กลับไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งใดได้เลย
“ความรู้สึกของนักพรตเต๋าไม่ผิดเลย คนที่เกิดมาไร้เส้นลมปราณก็คือไร้เส้นลมปราณจริงๆ ไม่มีเส้นลมปราณแม้แต่น้อย”
มิเช่นนั้น ด้วยพลังจิตของหลี่เต้า คงจะสามารถรับรู้ถึงเส้นลมปราณที่ว่านั้นได้อย่างง่ายดาย
อีกทั้งตอนนี้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปถึงสิบเท่า หากเขามีเส้นลมปราณอยู่จริง แม้จะมีเพียงเล็กน้อย เมื่อเพิ่มพูนขึ้นสิบเท่าก็น่าจะปรากฏให้เห็นแล้ว แต่กลับไม่มีปรา
