ร่างไร้วิญญาณของชายร่างใหญ่ผิวดำล้มลงบนพื้น ราวกับว่าได้ล้มทับลงบนหัวใจของเหล่านักโทษประหารทั้งหลาย เดิมทีนักโทษบางคนยังรู้สึกเสียดาย แต่บัดนี้ความคิดเช่นนั้นได้มลายหายไปในพริบตา กลับกลายเป็นความรู้สึกโล่งอกที่ตนเองไม่ได้กระโดดออกไปหาความตายเร็วเช่นนั้น หัวหน้าหลิวมองดูเหล่านักโทษประหาร แล้วเอ่ยถามว่า “ยังมีใครมีความเห็นอีกหรือไม่?” เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่านักโทษประหารต่างรีบส่ายหน้า ศพของคนที่เคยแสดงความคิดเห็นก่อนหน้านี้ยังอุ่น ๆ อยู่เลย พวกเขาจะกล้ามีความเห็นอะไรอีกเล่า
“หากไม่มีใครคัดค้านก็เตรียมตัวออกเดินทางได้” สองชั่วยามต่อมา หลังจากเดินทางมาเป็นเวลาหนึ่ง กลุ่มคนก็มาถึงสถานที่ซุ่มโจมตีที่รอยต่อระหว่างยอดเขาสองลูก ตรงกลางมีเส้นทางสายหนึ่ง สองข้างทางเป็นป่าเขา ภารกิจของหลี่เต้าและเหล่านักโทษคือการออกมาขวางทางเมื่อทหารม้าเป่ยหมานมาถึงที่นี่ ร่วมมือกับหัวหน้าหลิวและทหารใต้บังคับบัญชาของเขาเพื่อล้อมปราบทหารม้าเป่ยหมาน ณ ที่แห่งนี้
“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่” หัวหน้าหลิวจัดวางตำแหน่งของนักโทษประหารให้เรียบร้อย แล้วส่งสายลับสองนายไปสืบดูว่าทหารม้าเป่ยหมานจะมาถึงที่นี่เมื่อใด หลี่เต้าถือดาบยาวพิงต้นไม้ แล้วค่อย ๆ ลับดาบด้วยหินก้อนหนึ่งช้า ๆ แม้ว่าเขาจะมีพละกำลังมหาศาล แต่การฆ่าคนต้องคำนึงถึงประสิทธิภาพเช่นกัน เมื่อเทียบกับการต่อสู้ด้วยมือเปล่า การมีมีดสักเล่มจะช่วยให้สามารถสังหารศั
