ที่ส่งผ่านมาจากดาบยาวของอีกฝ่าย ทหารเป่ยหมานก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ เป็นเพียงทหารที่ ‘ผอมแห้ง’ คนหนึ่ง เหตุใดจึงสามารถต้านทานดาบของเขาได้?
ทหารจากชนเผ่าเป่ยหมานกำลังครุ่นคิด แต่หลี่เต้าไม่มีเวลาให้ใคร่ครวญ เขาไม่ได้ลืมสถานการณ์ที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ เมื่อรู้ว่าพละกำลังของอีกฝ่ายนั้นด้อยกว่าตน เขาจึงใช้แรงทั้งหมดที่มีฟาดฟันจนสามารถสะบัดดาบยาวของทหารเป่ยหมานออกไป!
เขากระชับดาบในมือแล้วฟันลงไปที่ลำคอของทหารเป่ยหมานอย่างแรง
ฉึก! เสียงใบมีดฝังเข้าเนื้อ หยดเลือดกระเซ็นมาเปื้อนแก้มของหลี่เต้า แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เขาไม่สามารถสังหารได้ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว เพราะดาบที่เป็นสนิมนั้นทื่อเกินไป มันจึงค้างอยู่ที่ลำคอของทหารเป่ยหมาน ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
“อ๊าก!” ภายใต้ความเจ็บปวดรุนแรง ทหารเป่ยหมานล้มลงกับพื้น ร้องครวญครางด้วยความทรมาน ในขณะที่ดิ้นรนต่อสู้ เลือดสีสดก็ไหลออกมาจากลำคอของเขาไม่หยุด
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าก็พึมพำเบา ๆ ว่า “ข้าขอโทษ” ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากฆ่าทหารเป่ยหมานด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียว แต่เป็นเพราะอาวุธของเขานั้นห่วยแตกเกินไปต่างหาก!
อย่างไรก็ตาม โชคดีที่เขามีพละกำลังมาก มิเช่นนั้นคนทั่วไปที่ใช้ดาบทื่อเช่นนี้อาจไม่สามารถฟันเข้าไปในเนื้อได้เหมือนเขา ดาบเป็นสนิมติดคอทหารเป่ยหมานไปด้วย หลี่เต้าจึงต้องหยิบดาบยาวคมกริบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา เขาถือดา
