“อย่างน้อยสเนปก็ให้โอกาสพวกนายนะ” ลี จอร์แดนตบไหล่เฟร็ดอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า “รู้ไหม นั่นมันสเนป แค่นายไม่ได้ถูกลงโทษก็ดีแค่ไหนแล้ว”
“ฉันคิดว่าสเนปสามารถมองผ่านความคิดของเราได้” จอร์จพูดขึ้นทันที
“อย่ามองตาสเนป เขามองเห็นผ่านความคิดเราได้ง่าย” อัลเบิร์ตเตือนว่า “มันเป็นเวทย์มนตร์ชนิดหนึ่ง แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่ามันเป็นเวทมนตร์แบบไหนก็เถอะ”
“เวทย์มนตร์?” ทั้งสามมองหน้ากัน แต่ก็ยังเชื่อ
“ในอนาคตอันใกล้นี้ ฉันมีแผนจะ…” อัลเบิร์ตยกมือขึ้นและทำท่าทางเดิน “ฉันต้องผ่านเชือกบนชั้นห้าของปราสาท”(แปลง่ายๆก็จะไปที่โซนหนังสือต้องห้ามครับ)
“นายจะไปเมื่อไหร่…” ดวงตาของเฟร็ดเป็นประกาย และพวกเขารู้ว่าอัลเบิร์ตเชี่ยวชาญเวทมนตร์คาถา ครอบครองอาวุธเที่ยวกลางคืนแบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะถูกจับโดยฟิลช์
“ในอนาคตอันใกล้.” อัลเบิร์ตหยุด ยกมือขึ้นเพื่อจับวัตถุที่บินมาทางนี้ และเปิดออกก็พบว่าเป็นเศษชอล์ก
“อรุณสวัสดิ์ พิฟส์!” อัลเบิร์ตยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นและยกกล่องชอล์คทั้งหมดที่พิฟส์ถือให้ลอยขึ้น
พิฟส์ทำหน้าบูดบึ้งใส่หลายๆ คน และวางแผนที่จะโยนบางอย่างทิ้งที่นี่
“นี่ของนาย…”
จากนั้นอัลเบิร์ตก็โยนชอล์คกลับไปอีกครั้ง และชอล์กก็ทะลุหัวของพิฟส์และชนกำแพงด้านหลัง เขาทำท่าทางหยาบคายใส่พวกเขาแล้วหันหลังและลอยออกไป
