ฉันนั่งอยู่คนเดียวและรู้สึกเขินอายแชนนน่าซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับเขา และเธอก็ทำเสียงตกตะลึงโชคดีที่เพลงนี้ไม่นานเกินไป และในที่สุด เสียงปรบมือของทุกคนก็ดังขึ้น นักร้องแม่มดและผู้ช่วยของเธอออกจากเวทีไปชั่วคราว“ทำไมนายนิ่งจัง นายไม่ชอบเพลงของเซเลสทีน่า วอร์เบ็กเหรอ”“เพลงนี้ติดหูมาก” อัลเบิร์ตจัดระเบียบคำศัพท์ที่จำกัดของเขาอย่างระมัดระวัง อันที่จริงเขาต้องการจะบอกว่าเมื่อกี้เธอบ้าหรือเปล่า แต่หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็กลืนประโยคนี้กลับเข้าไปในท้องของเขาเพื่อไม่ให้เป็นเป็นจุดสนใจ และทำตัวเนียนไปกับคนอื่นๆ“เนอะแชนน่า” เขามองไปที่แม่มดที่อยู่ตรงข้าม“เป็นเพลงที่น่าทึ่งจริงๆ” แชนน่าซึ่งมาจากโลกของมักเกิ้ลด้วยกันเองก็ ไม่เห็นคุณค่าของดนตรีในรูปแบบนี้ เมื่อเผชิญกับคำถามของอัลเบิร์ต เธอก็แค่ยิ้มอย่างไม่เต็มใจ“ดูเหมือนพวกเธอจะไม่ชอบเพลงของเซเลสทีน่า วอร์เบ็ก” ดวงตาของแองเจลิน่าเป็นประกายอย่างเจ้าเล่ห์“ก็ไม่หรอก ฉันแค่…ไม่ค่อยฟังเพลงน่ะ” อัลเบิร์ตตอบอย่างคลุมเครือหลังจากกลืนเนื้อวัวที่หั่นแล้วเข้าไป “อีกอย่าง ฉันเห็นว่าเธอคงหลงไหลในเพลงที่ยอดเยี่ยมนี้ ฉันไม่ได้คาดคิดมาก่อนแฮะ…”“อะแฮ่ม!” แองเจลิน่าไอแห้งๆ และรีบฝังหัวของเธอเพื่อกิน ขณะที่อาเลียที่อยู่ข้างๆ เธอส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้“ทั้งครอบครัวของฉันเป็นแฟนของวอร์เบ็ก และครอบครัวของฉันชอบเล่นเพลงของเธอในช่วงเท
