์ซีนั่งไม่ไกลจากพวกเขา พูดคุยกับคนอื่นๆ เกี่ยวกับสิ่งที่น่าสนใจในหมู่บ้านฮอกส์มี้ดไม่มีใครรู้ว่าอัลเบิร์ตและพรรคพวกของเขาแอบไปที่ฮอกส์มี้ดผ่านทางลับตอนเก้าโมงเช้า นักเรียนที่จะไปฮอกส์มี้ดเริ่มรวมตัวกันที่ห้องโถงฟิลช์ยืนอยู่กลางประตู ถือรายการยาวๆ เช็คชื่อนักเรียนที่กำลังจะไปฮอกส์มี้ดทีละคน หน้าแก่ที่เหี่ยวย่นเอนมองรายการ หลังจากท่องทุกชื่อแล้ว เขาก็จะเริ่มมองด้วยความสงสัย เพื่อระวังไม่ให้เด็กปีอื่น คนไหนฉวยโอกาสแอบหนีทั้งสี่กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ส่วนใหญ่ก็ว่างเปล่า เหลือเพียงนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งและสองเท่านั้น พวกเขามีความสุขมากที่ไม่มีใครมาอยู่ร่วมกับพวกเขาแน่นอนว่ามีนักเรียนที่มีอายุมากกว่าสองสามคนที่เคยไปฮอกส์มี้ดมาหลายครั้งแล้ว และพวกเขาไม่มีความรู้สึกใหม่ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้“ทำการบ้านต่อไหม” จอร์จถาม “เรียงความที่บิดเบี้ยวของฉันยังขาดอยู่ 1 นิ้ว”“ฉันทำเสร็จแล้ว” อัลเบิร์ตเอื้อมมือไปตบไหล่จอร์จ “ไปเถอะ ฉันจะไปเดินเล่นถ่ายรูปสักหน่อย”ขณะที่เขาพูด เขายกกล้องในมือขึ้นแล้วถามว่า “มีใครไปด้วยไหม”“ลืมมันซะ!” เฟร็ดรู้สึกหดหู่เล็กน้อย เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าอัลเบิร์ตจะทำการบ้านกองเป็นภูเขาที่อาจารย์มอบหมายตลอดเสร็จไปได้อย่างไรคนอื่นก็ส่ายหัว เรียงความเรื่องการแปลงร่างของพวกเขาจะต้องส่งในวันจันทร์หน้าและมันยังไม่เสร็จ หากพวกเขาส่งเอกสารไม่ทัน ศาสตราจารย์มักกอนนากัลอาจจะลงโทษพวกเขายิ่งกว่
