ารบ้านต่อไหม” จอร์จถาม “เรียงความที่บิดเบี้ยวของฉันยังขาดอยู่ 1 นิ้ว”“ฉันทำเสร็จแล้ว” อัลเบิร์ตเอื้อมมือไปตบไหล่จอร์จ “ไปเถอะ ฉันจะไปเดินเล่นถ่ายรูปสักหน่อย”ขณะที่เขาพูด เขายกกล้องในมือขึ้นแล้วถามว่า “มีใครไปด้วยไหม”“ลืมมันซะ!” เฟร็ดรู้สึกหดหู่เล็กน้อย เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าอัลเบิร์ตจะทำการบ้านกองเป็นภูเขาที่อาจารย์มอบหมายตลอดเสร็จไปได้อย่างไรคนอื่นก็ส่ายหัว เรียงความเรื่องการแปลงร่างของพวกเขาจะต้องส่งในวันจันทร์หน้าและมันยังไม่เสร็จ หากพวกเขาส่งเอกสารไม่ทัน ศาสตราจารย์มักกอนนากัลอาจจะลงโทษพวกเขายิ่งกว่านั้น มีเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจคาถาลอยตัวที่มันเรียนรู้ และต้องใช้เวลาในการฝึกคาถา“ช่างเถอะ ฉันไปคนเดียวก็ได้” คำตอบของเพื่อนร่วมห้องทั้งหมดอยู่ในความคาดหมายของอัลเบิร์ต“ให้เราลอกการบ้านหน่อย…ฉันหมายถึงเราจะเอามาอ้างอิง!” ลี จอร์แดนกล่าวก่อนที่อัลเบิร์ตจะหันหลังและจากไป“หยุดเลย นายคิดว่าศาสตราจารย์มักกอนนากัลจะมองไม่ออกหรอ ระวังว่าเธอลงโทษนาย” อัลเบิร์ตโบกมือให้หลายคนแล้วหันหลังและหายตัวไปที่ทางเข้าห้องนั่งเล่นวันนี้ปราสาทฮอกวอตส์ว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ นักเรียนรุ่นพี่ส่วนใหญ่ไปเล่นที่ฮอกส์มี้ด และเด็กใหม่กำลังเพลิดเพลินกับห้องนั่งเล่นสุดพิเศษสำหรับอัลเบิร์ต นี่เป็นโอกาสที่ดี เขามาที่ชั้นแปดของปราสาทเพื่อทุบพรมของบาร์นาบัส ยกกล้องขึ้นและถ่ายรูปพรมผืนนั้น หลังจากที่สังเกตว่าไม่ได้มีใครอยู่ร
