าญด้านการเล่นแร่แปรธาตุอยู่อยู่ดี” ลี จอร์แดนแปลกใจ การได้ตีพิมพ์หนังสือแสดงให้เห็นว่าเขาเก่งในด้านนี้“ผู้เชี่ยวชาญอาจจะไม่เชิงขนาดนั้น แต่เขารู้เรื่องการเล่นแร่แปรธาตุเพียงเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถทำของเล่นตลกเหล่านั้นได้” อัลเบิร์ตกินบิสกิตในมือขวาและดื่มชานมวางแก้วไว้ แล้วบิดขี้เกียจพร้อมที่จะพักผ่อน“นายอ่านหนังสือจบรึยัง แค่กๆๆ… น้ำ!”เฟร็ดหยิบบิสกิตขึ้นมาจากจานที่ลีจอร์แดนยื่นให้ แต่เมื่อเขากินเข้าไปก็สำลัก“หลังจากอ่านแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะเอากลับไปไว้ที่ห้องสมุด” อัลเบิร์ตเทน้ำหนึ่งแก้วให้เฟร็ด “มาด้วยกันก็ได้ ถ้าอยากอ่านก็ไปขอยืมเอง”จิบน้ำแล้วเฟร็ดก็โล่งใจ“โอเค พรุ่งนี้ฉันจะไปกับนาย” จอร์จกล่าวว่า เขาหยิบบิสกิตขึ้นมาจากจานที่ลี จอร์แดนยื่นให้ กัด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “นายเคยคิดเกี่ยวกับ…””ไม่” อัลเบิร์ตขัดจังหวะ“ฉันยังพูดไม่จบ…” จอร์จมองเพื่อนร่วมห้องของเขาด้วยท่าทางพูดไม่ออก“ไม่ยากเลยที่จะคาดเดาความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของนาย” ใบหน้าของอัลเบิร์ตแสดงออกว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่” และเตือนว่า “การเล่นแร่แปรธาตุอย่างน้อยก็เป็นเนื้อหาของปีสาม มันยากเกินไปสำหรับนาย ขนาดฉันเองยังไม่กล้าพูดว่าเข้าใจหนังสือเล่มนี้เลย”“ฉันไม่เชื่อ นายเข้าใจมันใช่ไหม” เฟร็ดขดริมฝีปากของเขาหากนายไม่เข้าใจจริงๆ นายจะอ่านหนังสือทั้งเล่มไม่จบแน่นอน เพราะการอ่านหนังสือที่เข้าใ
