เป็นรู้สึกแย่ๆสำหรับแวมไพร์ เหมือนกับมีคนขับไล่เธอด้วยสิ่งที่เธอเกลียด”“แล้วไม้กางเขนล่ะ?” อัลเบิร์ตถามอีกครั้ง“ในตอนนั้น มักเกิ้ลใช้กิ่งก้านของต้นไม้ผู้พิทักษ์เพื่อทำไม้กางเขน มันมีเอฟเฟกต์ แต่เอฟเฟกต์นั้นน้อยมาก” ศาสตราจารย์โบรดส่ายหัว “แน่นอน สิ่งสำคัญกว่าใช้ไม้กางเขนคือการที่มันให้ความกล้าหาญแก่ผู้คนในแง่ของศรัทธา”“แล้วแวมไพร์ไม่กลัวไม้กางเขนหรอครับ?”“ใช่ พวกเขาไม่กลัว” ศาสตราจารย์บรอดกลับมาที่เล่าเรื่องอีกครั้ง “ตอนหลังฉันเห็นคนขายเครื่องรางในตลาดอีกครั้งและก็ใช้เงินไปสองเกลเลียนเพื่อซื้อหนึ่งอันซึ่งเป็นต้นไม้วิกเกนทรีด้วยแต่…””ไม่มีผลอะไร?” อัลเบิร์ตคิดว่าเขาน่าจะเดาถึงความเป็นไปได้“ไม่ ฉันไม่สามารถพูดได้ว่ามันไม่ได้ผล แต่…” ศาสตราจารย์บรอดยิ้มและกล่าวว่า “โดยทั่วไปไม่มีผลอะไร””ทำไม?”“ถามได้ดีทำไม” ศาสตราจารย์บรอดถามว่า “เธอว่าคิดทำไมล่ะ””ผมไม่รู้” อัลเบิร์ตส่ายหัว “เครื่องรางทำจากไม้วิกเกนทรีไม่ใช่หรือ”“เธอรู้จักวิชาเล่นแร่แปรธาตุไหม” ศาสตราจารย์บรอดเปลี่ยนเรื่องทันที”ผมรู้ครับ” อัลเบิร์ตพูดโดยไม่ลังเล: “ต้นแบบของเคมีโบราณใช่มั้ยครับ?”“เคมี ขอโทษนะเด็กน้อย ฉันไม่เข้าใจที่เธอกำลังพูดถึง?” ศาสตราจารย์บรอดก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาไม่เข้าใจว่าอัลเบิร์ตพ่นคำว่าเคมีออกมาได้อย่างไร ในโลกทัศน์ของพ่อมด ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเคมี“ผมหมายถึงโลกทัศน์ของมักเกิ้ล คุณรู้ไหม ผมมาจากครอบครัวมักเกิ้ล
