กับทุกคน“แต่นักเรียนสลิธีรินทำไม่ได้!” เมื่อลี จอร์แดนลงจอด เขาพูดต่อหน้านักเรียนสลิธีริน ดึงคลื่นแห่งความเกลียดชังขึ้นมาทันที ทำให้กลุ่มงูน้อยจ้องเขาเขม็ง”ก็ถูก”“เราสามารถพูดได้ว่าเราเก่งกว่าพวกเขาในแง่นี้มาก” อัลเบิร์ตลงมีดแก่นักเรียนสลิธีรินโดยไม่ลังเล“มาเถอะ วอร์ริงตัน แซงวีสลีย์กัน”บนท้องฟ้า นักเรียนสลิธีรินที่บินเก่งกำลังติดตามจอร์จและเฟร็ด และภายใต้เสียงตะโกนของเพื่อนของเขาที่อยู่ด้านล่าง มันได้พัฒนาเป็นเกมวงกลมเขาบินได้เร็วและเสถียรกว่าใครๆในสลิธิรินเช่นเดียวกับฝาแฝดที่ฝึกบินรอบสนามบ่อยๆ วอร์ริงตัน ของสลิธีรินเองก็ด้วย แต่บินไปเพียงแค่1ใน4ของสนามเขาก็พ่ายแพ้หลังจากเหตุการณ์นั้น พวกเขาทั้งสามได้รับการดุจากมาดามฮูช แต่ทุกคนก็เห็นว่าเฟร็ดและจอร์จไม่สนใจ และสนใจไปที่วอร์ริงตันของลิธีรินมากกว่า“เราชนะ” เฟร็ดประกาศอย่างมีความสุข“นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ?” อัลเบิร์ตมองทั้งสองอย่างเงียบๆ พวกเขาไม่น่าจะแพ้ตั้งแต่แรกแล้วเมื่อคำพูดเหล่านี้ไปถึงหูนักเรียนสลิธีรินเท่านั้น ไม่รู้ทำไมมันช่างรุนแรงนัก เรื่องปกติคืออะไร?เป็นธรรมดาที่เราสลิธีรินจะแพ้?เราโกรธมาก เราอยากจะตีเขาจริงๆ
อันที่จริง เมื่อไม่กี่วันก่อน ในห้องนั่งเล่นของกริฟฟินดอร์ มีการประกาศชั้นเรียนวิชาบินในวันพฤหัสบดี
การบินได้กลายเป็นประเด็นร้อนในหมู่นักเรียนใหม่ของปีนี้อย่างไม่ต้องสงสัย ตั้งแต่ติดประกาศ คำพูดเช่นบินและไม้กวาดก็ได
