ปลกๆโอเค จอร์จเดาถูก เขารู้วิธีเข้าไปในห้องต้องประสงค์ แต่อัลเบิร์ตไม่ได้วางแผนที่จะบอกความลับของห้องต้องประสงค์ในเวลานี้“อืม ช่วยหน่อยนะ” เฟร็ดพยักหน้าอัลเบิร์ตเดินไปที่ผนัง เคาะผนังตรงข้ามพรมด้วยมือ หันศีรษะมองทั้งสองคนแล้วถามว่า “ในตอนนั้น พวกนายพบประตูตู้ไม้กวาดที่นี่ใช่ไหม””อืม ที่นี่แหละ” เฟร็ดพยักหน้าซ้ำๆ“ตอนนั้นไม่มีอะไรที่นี่ แล้วเมื่อนายผ่านไป ประตูก็ปรากฏขึ้น?” อัลเบิร์ตถามต่อว่า “นายแน่ใจหรือว่านั่นคือประตู ไม่ใช่ประตูตู้ไม้กวาด”“ใช่ ประตูนั้นไม่ใช่ประตูตู้ไม้กวาดจริงๆ มันปรากฏขึ้นโดยไม่มีใครรู้เลย” จอร์จพูดก่อน: “ในตอนนั้น เราเกือบจะโดนฟิลช์จับแล้วแต่เราซ่อนอยู่ข้างใน”“ในตอนนั้น พวกนายต้องการหลบฟิลช์ใช่มั้ย?” อัลเบิร์ตถามอีกครั้ง“ใช่ เราต้องการหาที่ซ่อนจริงๆ”“ถ้าอย่างนั้นนายก็หันหน้าเข้าหากำแพงนี้ คิดว่าจะหาที่ซ่อนและลองดู” อัลเบิร์ตเริ่มชี้นำความคิดของหลายคนเฟร็ดและจอร์จมองหน้ากัน และลองอีกครั้งตามที่อัลเบิร์ตพูดแน่นอนว่าไม่ประสบความสำเร็จ“ดูเหมือนจะไม่ได้เหรอ?” อัลเบิร์ตบ่น “บางที อาจเป็นแค่ตู้ไม้กวาดที่เคลื่อนย้ายในปราสาทได้ หรือ… มันจะออกมาเมื่อจำเป็นจริงๆ เท่านั้น”คำพูดของอัลเบิร์ตเป็นความจริงและเท็จ ซึ่งทำให้ผู้คนสับสน และเป็นการดีที่จะใช้หลอกผู้อื่นแววตาผิดหวังฉายแววในแววตาของเฟร็ด พวกเขาพยายามหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่พบตู้ไม้กวาดลึกลับการพาอัลเบิร์ตมาที่นี่ด้วยความ
