ังจนไม่แม้แต่จะลืมตา“พวกนายกลับมาเมื่อไหร่” อัลเบิร์ตวิ่งยาวและเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมเช้าพัดเข้ามาในห้อง”น่าจะ… … ประมาณตี5″ เฟร็ดหาวอีกครั้งและถามอย่างงัวเงีย “ตอนนี้กี่โมงแล้ว””07.30 น.”เมื่อมองดูพี่น้องฝาแฝดที่ง่วงนอน อัลเบิร์ตส่ายหัว “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าไปเที่ยวกลางคืนตอนนี้ มีวิชาสมุนไพรสองคลาสในตอนเช้า ที่เรือนกระจก อย่าไปสายล่ะ”“ฉันบอกนายแล้ว…” จอร์จหยิบหมอนแล้วขว้างใส่เฟร็ด แล้วชายคนนั้นก็ล้มลงบนเตียงอีกครั้ง ดูเหนื่อย“พวกนายบอกว่าผู้หญิงอ้วนคนนั้นไม่อยู่ตอนกลางคืน และพวกนายเกือบจะถูกจับโดยฟิลช์ และในที่สุดก็หนีรอดโดยซ่อนในตู้ไม้กวาดบนชั้นแปด?” ลี จอร์แดนรู้สึกเหลือเชื่อเมื่อเขาฟังเรื่องราวของจอร์จ เขาอยากรู้ว่าเฟร็ดและจอร์จใช้วิธีใดในการหนีจากการไล่ตามสเนปและฟิลช์หรือจอร์จกำลังโกหก?“เมื่อกี้นายพูดว่าตู้ไม้กวาดหายไปเหรอ” อัลเบิร์ตได้ยินจอร์จพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นและรู้ทันทีว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไรห้องต้องประสงค์เด็กชายสองคนนี้ซ่อนตัวอยู่ในห้องต้องประสงค์และพวกเขาโชคดีที่รอดมาได้หลังจากที่เฟร็ดและจอร์จออกจากตู้ไม้กวาด พวกเขาพบว่ามันหายไปโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าวันนั้น เฟร็ดกับจอร์จโดดเรียนวิชาสมุนไพรในตอนเช้าและตื่นขึ้นในตอนบ่าย
ไม่มีใครสามารถหลุดไปจากมือของเขาได้
ไม่มีใครทำได้!“เอ่อ…ฮัดชิ่ว!” จอร์จจามอีกครั้งเฟร็ดหยุดอยู่ข้างหน้าและมองจอร์จอย่างพูดไม่ออก”ว่าแต่จะไปที่ไหนต่
