โกรธขึ้นเท่านั้น“ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าอีกแล้ว ทำไมฟิลช์ถึงเร็วกว่าเราล่ะ” จอร์จบ่นพึมพำ“ไม่ต้องห่วง เขาตามไม่ทันหรอก!” เฟร็ดคุ้นเคยกับปราสาทน้อยกว่าฟิลช์มาก เขาต้องพึ่งพาแผนที่เพื่อให้สามารถทิ้งคู่ต่อสู้ไว้ข้างหลังได้อย่างต่อเนื่อง”แอบหนีกันเถอะ” เฟร็ดหัวเราะทันที “เลี้ยวขวาไปข้างหน้าแล้วลงบันไดไปชั้นสี่กัน”“ฉันกล้าพูดว่า… เขาจะต้องบ้าแน่!” จอร์จพูดอย่างร่าเริงฟิลช์รู้ทางลับมากมายในปราสาท และเขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในปราสาทมากกว่าพี่น้องวีสลีย์ แต่แล้วยังไงล่ะ? พวกเขามีแผนที่ตัวกวน แม้ว่าฟิลช์จะเดินไปรอบๆ ล่วงหน้าเพื่อสกัดกั้นพวกเขา ตราบใดที่ฟิลช์ไปที่นั่น พวกเขาก็จะอ้อมไปทางอื่นเฟร็ดเริ่มช้าลง หายใจเข้า เขามองไปจากแผนที่นั้น และพูดอย่างร่าเริงว่า “ฟิลช์หยุดแล้ว ฉันคิดว่าเขายังสับสนอยู่”“อันที่จริงมันค่อนข้างน่าสนใจกับการเล่นไล่จับกับฟิลช์” ก่อนการไล่จับของฟิลช์ จอร์จรู้สึกง่วงมาก แต่ตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “เรื่องนี้คงทำให้เราสนุกไปอีกหลายเดือน”“ตึ๋ง ตึ๋ง ตึ๋งตึ๋ง เด็กปี1จอมซน เดินเล่นตอนกลางดึก” จู่ๆพิฟส์ก็กระโดดออกจากห้องเก็บรางวัล และหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน กรีดร้องอย่างมีความสุข”ไงพิพฟ์” จอร์จยกมือขึ้นและทักทายพิฟส์ “แมวของ ฟิลช์กำลังไล่เราจากด้านหลัง นายอยากไปแกล้งเขาไหม”“ฉันหวังว่าพวกนายจะถูกฟิลช์จับได้มากกว่าอะ” ดวงตาของ ผีพิฟส์เป็นประกายอย่างซุกซน“ไม่มีทางหรอก แ
