องเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ “กลับกันเถอะ!”ทั้งสองขึ้นบันไดไปที่ชั้นห้า เตรียมที่จะตรงไปยังชั้นแปดจากทางลับที่นี่“เหมียว.”เสียงแปลกๆดังขึ้นการเคลื่อนไหวของเฟร็ดหยุดนิ่ง ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นและมองไปข้างหน้า ร่างที่ดำมืดกำลังเดินออกมาจากมุมห้อง ทั้งสองคนมองอย่างตั้งอกตั้งใจ และนั่นคือคุณนายนอร์ริส แมวของฟิลช์แมวตัวนั้นหันหลังและวิ่งจากไปหลังจากเห็นทั้งสองคนหลังจากที่เฟร็ดและจอร์จมองหน้ากัน พวกเขาก็หัวเราะอย่างมีความสุข พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าแมวกำลังทำอะไรอยู่ และในไม่ช้าฟิลช์ก็จะออกมาเดินไปทั่วปราสาทเพื่อค้นหาที่อยู่ของพวกเขาแต่เฟร็ดกับจอร์จไม่สนใจ เพราะพวกเขากำลังจะกลับไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วเฟร็ดและจอร์จมีความสุขอย่างมากเมื่อนึกถึงฟิลช์ที่อาจจะป่วยและเป็นหวัด เพราะตื่นขึ้นมาตอนกลางดึก“ไปกันเถอะ ฉันอยากกลับไปนอนแล้ว” จอร์จหาวบ่อยๆทั้งสองไปถึงชั้นแปดผ่านทางเดินลับบนชั้นห้า ผ่านทางเดินของกริฟฟินดอร์ที่มืดมิดและเงียบสงัด และมาถึงรูปของสุภาพสตรีอ้วนอย่างไรก็ตาม ภาพวาดตรงหน้าทั้งสองว่างเปล่า ทำให้พวกเขาเหมือนตกลงไปในธารน้ำแข็งที่หนาวเหน็บสุภาพสตรีอ้วนออกไปข้างนอกตอนดึก…ในเวลานี้ เฟร็ดและจอร์จต่างก็รู้แล้วว่าพวกเขาถูกขังอยู่นอกห้องนั่งเล่นของกริฟฟินดอร์”ฉันควรทำอย่างไรดี?” เฟร็ดทำสีหน้าไม่ดี พวกเขาไม่รู้ว่าสุภาพสตรีอ้วนจะกลับมาเมื่อไร ยิ่งกว่านั้น ฟิลช์ก็ลุกขึ้นมาแล้ว และเขากับแมวกำลังเดินไปที่ชั้นห้า
