“เพราะเกมนี้ต้องการให้ทุกคนเล่นด้วยกัน มันถึงน่าสนใจและน่าสนุก” อัลเบิร์ตเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้กับคนสามคนที่ลงมาข้างหลังเขา ราวกับว่าจะพาพวกเขาไปฝึก และที่จริงแล้ว “ฉันชอบความรู้สึกของการบินมาก มันไม่เกี่ยวว่าจะเข้าร่วมควิดดิชไหม ”
“นายก็คงจะชอบความรู้สึกนี้เหมือนกัน” อัลเบิร์ตยิ้มให้หลี่เฉียวตานและพูดว่า “เอาล่ะ ลุยเลย!”
“ความรู้สึกของการบิน?” ลี จอร์แดนพึมพำ ปฏิเสธไม่ได้ว่าอัลเบิร์ตพูดถูก เขาชอบความรู้สึกของการบินด้วยไม้กวาด ซึ่งเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของควิดดิช
การฝึกบินยังคงดำเนินต่อไป อัลเบิร์ตไม่รู้ว่าเขาบินมานานแค่ไหนแล้ว เมื่อเขาบินไปรอบที่ 15 เขาก็เริ่มบินเอง
พยายามทำให้ไม้กวาดบินเร็วขึ้นและท้าทายการเคลื่อนไหวที่ยากขึ้น
น่าเสียดายที่เมื่อไม้กวาดพังๆนี้ถ้าบินเร็วเกินไป ไม้กวาดจะสั่นสะท้านราวกับอาจแยกชิ้นส่วนได้ทุกเมื่อ
“ดูเหมือน…พัง?” อัลเบิร์ตพบว่าแม้มันจะช้าลง แต่ไม้กวาดที่บินได้แก่นี้ก็ยังสั่นอยู่ มันพังเหรอ?
เขาไม่ลังเลและรีบลงไปที่พื้น ถ้าไม้กวาดบินหัก ตกลงมาจากข้างบน มันไม่ใช่เรื่องสนุก เขายังไม่ได้เรียนรู้คาถาดูดซับแรงกระแทก
“มีอะไรผิดปกติ” จอร์จถามด้วยความสงสัย
“ไม้กวาดของฉันกำลังสั่น และรู้สึกเหมือนมันกำลังจะหัก” อัลเบิร์ตพูดอย่างหมดหนทาง
“บางทีไม้กวาดอาจจะเก่าเกินไป และไม้กวาดของฉันเองก็สั่นเมื่อบินสูงเกินไป” เฟร็ดมองจอร์จอย่างช่วยไม่ได้
