“เธอเกือบจะฆ่าเขา” ชาร์ลีบ่นเบาๆ “มิฉะนั้น มาดามฮูชจะเข้าไปห้ามเธอโดยตรงได้อย่างไร”
“ความแตกต่างระหว่างกระดูกหักกับกระดูกเกือบหักนั้นยังมีขนาดใหญ่มาก” ไอรีนอดไม่ได้ที่จะท้วง “ยิ่งไปกว่านั้น เขาอยากจะตีไม้กวาดฉันก่อนเอง”
“เฮอะๆ” ชาร์ลีเยาะเย้ยสิ่งนี้ เขาไม่ลืมความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสองและพูดต่อว่า “คนที่อยู่ข้างไอรีนคือแฟนของเธอ มาร์คผู้ชั่วร้าย”
“เฮ้ ชาร์ลี ฉันไปชั่วร้ายตอนไหน” มาร์คกระแอมเบา ๆ และเอื้อมมือไปเขย่ามือของอัลเบิร์ต “อย่าไปฟังเขาเลย อีกอย่าง วู้ดทึ่มทื่อ เขาคือคีปเปอร์ของทีม เขามันทึ่มทื่อ” วู้ดอดไม่ได้ที่จะประท้วง
“ในเกมที่สองกับเรเวนคลอในภาคเรียนที่แล้ว นายไม่ได้ยืนเฉยๆ และปล่อยให้พลาดลูกบอลเข้าไปสองสามลูกรึไง วู้ด หรือนายจะบอกว่าไม่ใช่นายกัน” มาร์คใช้คำพูดอย่างชาญฉลาด ใช้วู้ดมาเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน
“อะแฮ่ม ตอนนั้น…” วู้ดไอเบาๆ “ตอนนั้น…ฉันแค่มองดูนายเอาศอกไปตีแก้มใครสักคนอยู่?”
“นั่นมัน… มันเป็นแค่อุบัติเหตุ แม้แต่มาดามฮูชก็คิดอย่างนั้น”
อุบัติเหตุ?
อีกหลายคนเยาะเย้ยสิ่งนี้
“ก็ใครล่ะที่ทำให้ผู้ชายคนนั้น ทำท่าทางแย่ๆใส่เรา” มาร์คพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ที่ความสูงเท่านั้น เขาแค่หกล้มเล็กน้อยเอง ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันตีสลิธีรินนั้นมากเกินไป และฉันไม้ตีซีกเกอร์ของฮัฟเฟิลพัฟจนเลือดกำเดาไหล ตอนนั้นฉันถูกเตือนอย่างจริงจังมากๆ ฮ่าๆ”
