“แต่…” นีย่าชะงักเมื่อพูด “แต่หนูอยากไปฮอกวอตส์…”
ทอมดูเหมือนจะรู้สึกว่านีย่าอารมณ์ไม่ดี มันกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของนีย่าและเอาหัวถูกับเสื้อผ้าของเธอ
“ถึงจะเป็นเรื่องเสียดายที่ไม่ได้ไปฮอกวอตส์ แต่ปู่ก็ไม่เสียใจที่ได้เป็นมักเกิ้ล และโลกของมักเกิ้ลก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน” ลุคแตะผมของนีย่าแล้วพูดว่า “โอเค ไม่ต้องร้องไห้ กินช็อกโกแลตสักชิ้นสิ หลานแทบจะทำเราจมน้ำตาหลานตายแล้วนะเนี่ย ”
“นีย่า ลูกไม่อยากดูเหรอว่าของขวัญที่อัลเบิร์ตซื้อให้ลูกหรอว่ามันคืออะไร?” เฮิร์บเอาขนมเปลี่ยนเสียงสัตว์มาเขย่าที่หูของเขา
“ตอนนี้นีย่าไม่ได้สัมผัสกับความสนุกของโลกเวทมนตร์อยู่เหรอ?” เดซี่ปลอบโยน “ลูกควรลองดูนะ อัลเบิร์ตบอกในจดหมายว่าการกินขนมนี้จะทำให้เรามีร้องเป็นเสียงสัตว์ตัวอื่นได้แหนะ”
“ถ้านีย่าไม่กินพ่อจะกินแล้วนะ” เฮิร์บเปิดกล่อง โยนขนมเข้าปาก เคี้ยวแล้วอ้าปากด้วยเสียงคำราม
“เหมียว!”
ทอมตกใจ กระโดดลงจากนีย่า เข้าไปอยู่ใต้โซฟา แล้วแอบมองออกมา
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ทุกคนในห้องนั่งเล่นก็มองไปที่เฮิร์บที่ส่งเสียงคำรามอีกครั้ง
เฮิร์บรีบเอื้อมมือไปปิดปากของเขา และยกนิ้วขึ้นอย่างงุ่มง่ามไปที่กล่องขนมเปลี่ยนเสียงสัตว์
“หนูก็อยากกินเหมือนกัน” เด็กหญิงคนนั้นฟุ้งซ่านทันทีโดยขนมเปลี่ยนเสียงสัตว์ และเอื้อมมือออกไปหาเฮิร์บ
