ตอนที่67 ผู้ทักษ์ต้นไม้ โบวทรักเกิล
ทันทีที่เขาเข้าใกล้กระท่อมของแฮกริด เจ้าเขี้ยวก็รีบวิ่งมาที่นี่ หมุนไปรอบๆ หลายคน อัลเบิร์ตนั่งยองๆ เอามือลูบหัวสุนัข และเกาคางมัน ซึ่งทำให้เจ้าเขี้ยวสงบลง
แฮกริดเปิดประตูไม้ของบ้านและเชิญทุกคนเข้าไป
ในกระท่อมมีเพียงห้องเดียว โดยมีแฮมและไก่ฟ้าย่างแขวนอยู่บนเพดาน และกาต้มน้ำทองแดงบนเตาผิงแต่ไฟดับไปนานแล้ว ตรงมุมมีเตียงขนาดใหญ่พร้อมชุดเครื่องนอนทำด้วยผ้าขี้ริ้ว
แฮกริดหยิบร่มสีชมพูตรงมุมห้องและจุดไฟ แล้วแขวนกาต้มน้ำทองแดงกับน้ำเพื่อต้ม ดูเหมือนจะเตรียมชงชาให้พวกเขา
ขณะทำสิ่งเหล่านี้ เขาก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาบอกทั้งสามว่า “ครั้งหน้าถ้าฉันเห็นพวกนายย่องเข้าไปในป่าอีก ฉันจะส่งตัวพวกนายให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัล เธอจะไม่ยอมให้ลงโทษพวกนายแน่”
“เราแค่อยากรู้ว่า…มีอะไรอยู่ในป่า” จอร์จพึมพำ “ทำไม ดัมเบิลดอร์ถึงห้ามไม่ให้นักเรียนเข้าไปในป่า”
“มีสัตว์ร้ายอยู่ในป่า และมีสัตว์วิเศษที่เป็นอันตรายต่อพวกนายเอง” แฮกริดอธิบายอย่างไม่อดทน “ดัมเบิลดอร์ไม่ได้ห้ามพวกนายเข้าไปในป่าโดยไม่มีเหตุผล ตอนนี้ยังไม่จำเป็นสำหรับพวกนาย มันอันตรายเกินกว่าจะพูด”
“แฮกริด ระวังอย่าให้โบวทรักเกิลล้มลงในเตาผิง ดูเหมือนพวกเขาจะกลัวไฟ” อัลเบิร์ตหันหน้าหนี