พี่น้องวีสลีย์และลี จอร์แดนรีบถอยห่างจากพวกเขา เนื่องจากกลัวว่าจะติดโรคร้ายแรงที่จะนำไปสู่ความตายหากพวกเขาไม่เขียนการบ้านทันที
น่ากลัว!
อันที่จริง พวกเขากลัวว่าอัลเบิร์ตจะลากพวกเขาไปทำการบ้าน
เห็นได้ชัดว่ายังมีเวลาอีกมาก สิ่งที่ต้องทำตอนนั้นคือเร่งทำให้เสร็จก็พอ
“อะแฮ่ม นั่น…” เฟร็ดเปลี่ยนเรื่องอย่างแข็งกร้าว “เราจะไปดูข้างนอกปราสาทกัน อยากไปกับพวกเราไหม?”
“เราไม่สามารถเข้าไปในป่าได้” อัลเบิร์ตเลิกคิ้วขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ก่อนที่เขาจะเชี่ยวชาญในการป้องกันตัวเอง เขาจะไม่เสี่ยงอะไรง่ายๆ
“เราไม่ได้บอกว่าเราจะเข้าไปในป่า” จอร์จพูดด้วยรอยยิ้ม “นายพูดอะไรแบบนั้น”
“นายกล้าพูดไหมว่านายไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้” อัลเบิร์ตบ่นเล็กน้อย แต่เขารู้ว่าฝาแฝดทั้งสองจะเป็นผู้ไปเยือนป่าต้องห้ามเป็นประจำ
“ใช่แล้ว แค่กๆ ฉันหมายถึงการเดินไปรอบๆ ยังไงก็ตาม มีบางที่ในปราสาทที่ฉันไม่เคยไป” เฟร็ดเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว
“เราไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปในป่า เราแค่ไปดูที่นั่น ฉันจำได้ว่ามีบ้านไม้หลังเล็กอยู่ริมป่าต้องห้าม” จอร์จเสริมทันที
อัลเบิร์ตเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หลังคา เมฆครึ้ม อืม ออกไปหน่อยก็ได้
“ตกลง!” เขาเห็นด้วย.
“งั้นก็ไปกันเถอะ!” ฝาแฝดยืนอยู่คนเดียวโดยยกไหล่ของอัลเบิร์ต
“เดี๋ยวก่อน แซนวิช..”
“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะเก็บมันไว้ให้นาย!” ลี ยิ้มและหยิบแซนวิชขึ้นมา
