ศาสตราจารย์ซินิสร้าเดินไปรอบๆ เป็นครั้งคราวจะดูกล้องโทรทรรศน์ของนักเรียนและแก้ไขข้อผิดพลาดบางอย่าง
“ถ้าใช้แต่เวทย์มนตร์ มันจะสามารถเดินทางไปยังจักรวาลได้จริงไหมนะ?” จู่ๆ ความคิดประหลาดนี้ก็ผุดขึ้นในใจของอัลเบิร์ต
มันต้องไม่มีทาง!
ท้ายที่สุด จำนวนพ่อมดในโลกแฮร์รี่ พอตเตอร์มีน้อยมาก และคนจำนวนน้อยหมายความว่ามีจำนวนอัจฉริยะน้อยลงเช่นกัน…
บางที กรมกิจการลึกลับของกระทรวงเวทมนตร์ ได้ทำการวิจัยเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ก็เป็นเพียงการวิจัยเท่านั้น…
หลังจากสลัดความคิดในหัวออกแล้ว อัลเบิร์ตก็เพ่งความสนใจไปที่กล้องดูดาว และเริ่มใช้กล้องดูดาวเพื่อชื่นชมดวงดาวบนท้องฟ้า
ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่เคยเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวเลย
จนกระทั่งเลิกเรียน อัลเบิร์ตไม่พบดาวเคราะห์ทั้งเก้าในระบบสุริยะ และเขาก็ไม่สนใจ สิ่งที่สำคัญกว่าในชั้นนี้คือการให้ทุกคนเข้าใจความรู้ทางดาราศาสตร์และวิธีการใช้กล้องโทรทรรศน์ ศาสตราจารย์ซินิสตร้าให้การบ้านนั้นง่ายมาก เพียงจำตำแหน่งโดยประมาณของดาวเคราะห์ทั้งเก้าและชื่อของพวกเขา
“ใกล้จะเคอร์ฟิวแล้ว รีบกลับกันเถอะ” ลีจอร์แดนเตือน
“ฉันหิวนิดหน่อย ฉันจะไปที่ครัวเพื่อไปหาอะไรกินก่อน” อัลเบิร์ตหยิบนาฬิกาพกออกมาดูเวลาแล้วพูดว่า ยังมีเวลาอีกยี่สิบนาที
“เดี๋ยวก่อนเราไปด้วย” ฝาแฝดทั้งสองรีบส่งกระเป๋าเป้สะพายหลังให้ลีจอร์แดน “ไม่ต้องกังวล เราจะเอาอาหารกลับมาให้นายด้วย”
