“มันเป็นแค่การวอร์มอัพง่ายๆ ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนไม่ได้สัมผัสบอลเลยในช่วงซัมเมอร์” ชาร์ลีพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ปีนี้ฉันต้องได้ถ้วยควิดดิช”
อัลเบิร์ตที่อยู่ข้างๆ เขาส่ายหัวเมื่อได้ยินคำพูดของชาร์ลี
เด็กน้อย นายยังเด็กเกินไป เขาไม่รู้เหรอว่าเขาจะตายในไม่ช้านี้
***อันนี้ผมไม่ชัวร์นะครับ
“ยังไงก็เถอะ ชาร์ลี ยังขาดคนในทีมไหม เราขอร่วมทีมควิดดิชได้ไหม จอร์จกับฉันเราสามารถเป็นบีตเตอร์ได้ นายรู้ระดับของเราดี”
“อย่าพึ่งคิดเลย พวกนายเพิ่งจะเข้าโรงเรียน และจะไม่สามารถเข้าร่วมควิดดิชได้จนกว่าจะถึงชั้นปีที่ 2” ชาร์ลีพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ถ้าพวกนายสามารถสอบผ่านในเทอมหน้า ฉันจะอนุญาตให้เข้าร่วมทีม แต่ไม่ใช่ในภาคเรียนนี้”
“มันมักจะมีกรณีพิเศษอยู่เสมอใช่ไหม” ฝาแฝดทั้งสองกระพริบตาไปที่พี่ชายคนที่สองและพูดต่อ “พวกเขาสามารถเข้าร่วมได้แม้จะเป็นชั้นปี1ได้ ตราบเท่าที่พวกเขาเล่นควิดดิชได้ดี”
“บอกว่าไม่ไง!” ชาร์ลี วีสลีย์ถามอย่างหงุดหงิด แม้ว่าเขาจะเป็นกัปตันทีมควิดดิช เขาก็ประมาทไม่ได้
ท้ายที่สุด กัปตันทีมควิดดิชมีหน้าที่ดูแลนักเรียนกริฟฟินดอร์ทั้งหมด แม้ว่าเขาจะแพ้ในเกมนี้มันไม่เป็นไร แต่ถ้าแพ้เพราะความเห็นแก่ตัวของเขาที่ให้น้องชายเข้าทีมเป็นพิเศษ เขาคงจะไม่สามารถเงยหน้าขึ้นในโรงเรียนได้อย่างแน่นอน
ฝาแฝดทั้งสองก็มองอัลเบิร์ตพร้อมกันทันที
“มองฉันทำอะไร” อัลเบิร์ตถามอย่างไม่เข้าใจ
