“อะแฮ่ม…หนังสือพิมพ์ จำเรื่องที่เราคุยกันบนรถไฟเมื่อเรามาที่ฮอกวอตส์ได้ไหม” เฟร็ดเตือน
“50 เกลเลียน” จอร์จเตือน
“ว้าว นั่นมัน!” ลีจอร์แดนเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทันที “เป็นนายนี่เองตั้งแต่แรก…”
“ฉันไม่ต้องการให้คนทั้งโรงเรียนรู้เรื่องนี้” อัลเบิร์ตเอานิ้วจิ้มปากแล้วบอกให้ทั้งสามหุบปาก
“โอเค แต่นายน่าทึ่งมาก!” พี่น้องวีสลีย์ยังคงชื่นชมวิธีการของอัลเบิร์ต หากพวกเขาสามารถหารายได้ 25 เกลเลียนได้ง่ายๆบ้าง
“ไม่น่าแปลกใจที่นายยินดีเดิมพันเกลเลียนทั้งหมดที่มี” ลี จอร์แดนพูดอย่างเสียดาย
“นายไม่จำเป็นต้องเสียดายน่า” อัลเบิร์ตขดริมฝีปากของเขาและพูดว่า “รู้ไหมว่าทำไมไม้กายสิทธิ์เรดวูดจึงเป็นที่นิยมของพ่อมด”
“มันนำโชคมาใช่ไหม” จอร์จพูดอย่างไม่แน่ใจ
“ใช่” อัลเบิร์ตพูดต่อว่า “ในตอนนั้น ฉันมีลางสังหรณ์ว่าฉันจะทำเงินได้มากถ้าฉันเดิมพัน ฉันก็เลยพนันแค่นั้นเอง”