กปราสาทขึ้นมาเพื่อเป็นเป้าหมายในการฝึกฝน โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่โง่พอที่จะใช้เวทมนตร์ที่เขาไม่ได้เชี่ยวชาญกับตัวเอง
ขณะที่อัลเบิร์ตกำลังพิจารณาว่าจะฝึกคาถาที่ไหน ฝาแฝดวีสลีย์และลี จอร์แดนก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องโถงด้วยอาการหอบ
“พวกนายไปไหนมาตอนเที่ยง” อัลเบิร์ตมองดูทั้งสามคนแล้วถาม
“หลังกระจกที่ชั้นห้า” จอร์จแทบหมดลมหายใจและพูดไม่ได้
“ทางนั้นมันพาไปที่ไหน” อัลเบิร์ตถาม
“นอกปราสาท ไปที่หมู่บ้านฮอกมี้ด” เฟร็ดยิ้มอย่างตื่นเต้น วันแรกที่พวกเขามาที่ฮอกวอตส์ พวกเขาพบทางลับที่นำไปสู่นอกโรงเรียน
อัลเบิร์ตเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “งั้น…พวกนายไปเดินเล่นที่ฮอกส์มี้ดสองสามชั่วโมงก่อนจะกลับมาเหรอ”
“เปล่าหรอก ทางลับนั้นยาวมาก เราต้องเดินอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง”
“เอ่อ…น่าทึ่งมาก!” อัลเบิร์ตพยายามบีบประโยคนี้ออกมา มันคงเป็นการทรมานสำหรับเขาที่จะเดินเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง
เพราะถ้าสามารถเป็นปลาเค็ม(อยู่เฉยๆ)บนโซฟาและอ่านหนังสือได้ ทำไมต้องเข้าไปในเส้นทางลับ และต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงในการไปและกลับล่ะ
ทำไมพวกนายชอบทำอะไรเหนื่อยๆกันล่ะ?
“นี่คือที่ฉันได้มา” อัลเบิร์ตยกหนังสือในมือขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันยืมมาในห้องสมุด”
“นายพบคาถานั้นแล้วเหรอ” เฟร็ดตระหนักว่าอัลเบิร์ตกำลังหมายถึงอะไร
“ใช่ ฉันเจอแล้ว” อัลเบิร์ตชมเชยปัญญาของเฟร็ดเล็กน้อย “อย่างไรก็ตาม มันค่อนข้างยากที่จะเชี่ยวชาญคาถานี้ ถ้าพวกนายอยากเรียนรู้มัน คงต้องพ
