“เพราะคาถาต่อต้านการปลดล็อกถูกปล่อยไว้ที่ประตู” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลอธิบายว่า “คาถาของเธอจะไม่มีผล นี่คือความรู้เกี่ยวกับคาถา ฉันคิดว่าศาสตราจารย์ฟลิตวิคจะมีความสุขมากถ้าเธอถามคำถามเหล่านี้กับเขา”
“ผมจะถามเขาครับ”
“อย่าเอาทำอย่างนี้อีกนะสุภาพบุรุษ มิเช่นนั้นพวกเธอจะถูกลงโทษได้” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลดูเหมือนจะไม่อยากตำหนิคนสองสามคน เธอหันกลับมาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากโต๊ะ ยื่นให้อัลเบิร์ตแล้วพูดว่า “นี่เป็นตารางเรียนของปี1 ช่วยเอาไปแปะไว้บนกระดานข่าวของกริฟฟินดอร์ทีนะ”
“ได้ครับ…จะไม่มีเรื่องแบบนี้อีกแล้วครับ ผมสัญญา” อัลเบิร์ตไอเล็กน้อย ศึกษาหลักสูตรปี1ที่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลมอบให้ จากนั้นจึงผลักฝาแฝดทั้งสองและลีออกไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว แล้วเดินออกจากห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัล
“ฉันกลัวแทบตาย” เมื่อพวกเขาอยู่ไกลจากห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัล ทุกคนก็กล้าที่จะพูด
“นี่เราพังประตูห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัลแล้วเหรอ?” ลีจอร์แดน ยังคงเชื่อไม่ลง
“โชคดี ไม่มีการหักคะแนนและไม่มีการกักขัง” อัลเบิร์ตเปิดตารางเรียนของศาสตราจารย์มักกอนนากัลแล้วดู ช่วงแรกของวันจันทร์หน้าเป็นคลาสคาถา
“แต่ท่านอัลเบิร์ตผู้ยิ่งใหญ่ คาถาเปิดประตูของนายเปิดประตูได้จริงๆ” ดวงตาของเฟร็ดเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น