อัลเบิร์ตหยุดที่สะพาน วางมือบนราวบันไดแล้วมองลงมา เขายังคงจำได้ว่าตอนจบของนวนิยายเรื่องนี้ แฮร์รี่ พอตเตอร์หักไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์แล้วโยนมันออกจากสะพาน
ลูกชายที่สุรุ่ยสุร่ายคนนี้
ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์เป็นสิ่งที่ดี แม้ว่าคุณจะไม่ต้องการมัน คุณสามารถซ่อนมันไว้ในที่ที่ไม่ทีใครรู้จักได้
นั่นเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่แท้จริงในนวนิยายของแฮร์รี่ พอตเตอร์ และอีกชิ้นคือศิลาอาถรรพ์ ส่งผลให้ความดีทำให้ทั้งสองถูกทำลาย
“ยังไงก็ตาม หาห้องสมุดก่อนค่อยคุยกัน”
“แม้ว่าเราจะพบมัน เราอาจจะไม่ได้เรียนรู้มันในตอนนี้?” ลีกล่าวอย่างท้อแท้เล็กน้อย เขาไม่ลืมว่าตนไม่ได้เชี่ยวชาญเวทมนตร์ที่ง่ายที่สุดด้วยซ้ำ
“อย่าพูดจาน่าหงุดหงิดแบบนั้นสิ” อัลเบิร์ตมองดูหลี่และพูดอย่างดูถูก “นายคิดว่าฉันเชี่ยวชาญเวทมนตร์อื่นได้ยังไง”
“นายทำได้ยังไร?” ฝาแฝดถามด้วยความสงสัย
“แน่นอนว่าคุณต้องใช้เวลาฝึกฝนให้มาก ไม่อย่างนั้นพวกนายคิดว่าจะเรียนรู้มันได้เร็ว ๆแบบปุบปับเหรอ” อัลเบิร์ตพูดอย่างหงุดหงิด
ทั้งสี่คนเดินและพูดคุยเกี่ยวกับคาถาร่างผี หลังจากเดินเล่นบนชั้นหนึ่งของปราสาทเป็นเวลานาน พวกเขาพบห้องเรียนว่างสองสามแห่งที่มีเศษซากและสถานที่ที่ดูเหมือนจะเป็นอุโมงค์ลับ แต่ไม่มีใครเปิดอุโมงค์ลับได้ ทั้งสี่คนรู้สึกหดหู่ใจมาก
