ตอนที่19 มีสายลับอยู่ในพวกเรา
ศาสตราจารย์มักกอนนากัลป์กลับมาก่อนที่เด็กใหม่จะต้องรอนาน เธอจัดให้เด็กใหม่เป็นแถวเดียวและพาทุกคนเข้าไปในหอประชุม
ห้องโถงของโรงเรียนมีขนาดใหญ่มากมีโต๊ะยาวสี่ตัวเต็มไปด้วยนักศึกษา เทียนหลายร้อยเล่มลอยอยู่เหนือฝูงชนและแสงเทียนก็ส่องสว่างไปทั่วหอประชุม
เปลวเทียนยังเป็นไฟวิเศษชนิดหนึ่งไม่เช่นนั้นภาพของเทียนที่หยดด้วยขี้ผึ้งบนศีรษะมันคงจะไม่สวยงามนัก
เมื่อความคิดแปลก ๆ ทุกอย่างหลั่งไหลออกมาจากหัวของอัลเบิร์ต ก็มีคนเอาเก้าอี้นั่งที่มีหมวกสกปรกและขาดวางอยู่ออกมา
ว่ากันว่านี่คือหมวกกริฟฟินดอร์
“ฉันหวังว่าพวกเขาจะล้างหมวกคัดสรรแล้วนะ” อัลเบิร์ตไม่ชอบหมวกคัดแยกเพราะมันสกปรกเกินไปอาจจะเป็นพันปีอาจจะไม่มีใครทำความสะอาดหมวกเลย
ทนไม่ไหวแล้ว
เมื่ออัลเบิร์ตฟื้นขึ้นมาจากหมวกคัดสรรก็จบเริ่มเปิดตามปกติด้วยเสียงปรบมือของทุกคน
ศาสตราจารย์มักกอนนากัลหยิบม้วนกระดาษและเริ่มแผ่ออก
แน่นอนว่าอัลเบิร์ตเป็นคนแรกที่ได้รับการตั้งชื่อ ใครใช้ให้นามสกุลของเขาเป็นตัวอักษรตัวแรกล่ะ?
อัลเบิร์ตก้าวไปข้างหน้าและนั่งบนเก้าอี้อย่างมั่นใจโดยให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัลสวมหมวกไว้บนศีรษะ
“ อย่าไปสลิธีริน อย่าไปที่สลิธีรินนะ”
แม้ว่าเขาจะรู้ว่าความเป็นไปได้ที่จะไปสลิธีรินนั้นมีน้อยมาก แต่เขาก็ยังคงพูดเบา ๆ สองสามคำเพื่อหลีกเลี่ยงการตกลงไปในหลุมโดยไม่ได้ตั้งใจ
