“ มันจะไม่ใช่ความลับสิถ้าฉันบอกไป” อัลเบิร์ตไม่ได้วางแผนที่จะบอกพวกเขาว่า “นั่นคือเหตุผลที่ฉันได้รับมอบหมายให้เป็นกริฟฟินดอร์”
สายตาของอัลเบิร์ตกวาดไปทั่วฝูงชนและเขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว “ฉันพูดอย่างชัดเจนไม่ได้ยังไงก็ตามฉันคือกริฟฟินดอร์”
อย่างไรก็ตามทุกคนไม่ได้ให้ความสนใจกับความลับที่เรียกว่านี้อีกต่อไป หลังจากการจัดเรียงเสร็จสิ้นดัมเบิลดอร์ก็ถึงตาที่จะกล่าวสุนทรพจน์จากนั้นก็ถึงเวลารับประทานอาหารมื้อใหญ่พร้อมกับเปิดท้อง
“ยินดีต้อนรับ … ” ดัมเบิลดอร์มองนักเรียนด้วยรอยยิ้มกว้างและยื่นแขนไปหาพวกเขา “ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่ฮอกวอตส์ภาคเรียนใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้วก่อนงานเลี้ยงจะเริ่มขึ้นฉันอยากจะพูดสักสองสามคำนั่นคือ “โง่เขลา! ร้องไห้! กระจุย! กระจาย!” ขอบคุณทุกคน! ”
*ดำน้ำมากปล่อยมันไป ต้นฉบับThat is: fool! Cry nose! Scrap! Screw!
เพียงไม่กี่คำ
ช่องว่างนี่คือช่องว่าง!
เมื่อเทียบกับผู้ชายที่พูดเรื่องไร้สาระมากมายดัมเบิลดอร์เข้าใจจิตใจของชีวิตใหม่โดยรู้ว่าทุกคนไม่มีความอดทนที่จะฟังเรื่องไร้สาระ
“คุณรู้ความหมายของคำเหล่านั้นหรือไม่” อัลเบิร์ตถามหัวหน้าบ้านข้างๆเขาพลางหันศีรษะไป
หัวหน้าบ้านที่อัลเบิร์ตถามมีสีหน้าแข็งกร้าวและเห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร
ในตอนนี้จู่ๆหัวหน้าบ้านก็รู้สึกว่าวีสลีย์พูดถูก ผู้ชายคนนี้ควรไปที่เรเวนคลอแทนที่จะอยู่ที่กริฟฟินดอร์
