ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วโดยใช้คาขจัดคราบและคาถาที่ทำให้แห้งอย่างชำนาญ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีและไม่นานก็ถึงตาของอัลเบิร์ต
เธอมองไปที่อัลเบิร์ตด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยจากนั้นก็ร่ายมนตร์ใส่เขาเสื้อผ้าก็แห้งและอบอุ่นในทันทีโคลนที่กระเด็นใส่รองเท้าบู๊ตและกางเกงก็หายไป
“ตอนนี้รอเงียบ ๆ หน่อย” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดเสียงดัง “ฉันจะมารับเมื่อพร้อม”
หลังจากศาสตราจารย์มักกอนนากัลออกจากห้องทุกคนก็กระซิบกันและพูดคุยเกี่ยวกับการจัดเรียง
“พวกเขาแบ่งบ้านกันยังไง”
“พวกเขาจะมอบหมายให้ทุกคนเข้าเรียนในบ้านที่เหมาะสมได้อย่างไร”
“อาจจะต้องมีการทดสอบบางอย่าง”
เมื่อพูดถึงการทดสอบทุกคนต่างประหม่า
เมื่อดูฉากนี้อัลเบิร์ตก็อยากจะหัวเราะทันที เขาเข้าใจดีว่าทำไมคนอื่น ๆ ถึงไม่เต็มใจที่จะบอกเด็กใหม่เกี่ยวกับวิธีการแบ่งบ้าน
เป็นกลุ่มคนที่นิสัยไม่ดีจริงๆ!
“นายไม่ประหม่าเลยเหรอ ฉัน อาเลีย สปินเน็ต” เด็กสาวคนหนึ่งเข้ามาคุยและคือคนที่อัลเบิร์ตยื่นมือช่วยเธอก่อนหน้านี้
แน่นอนว่าหญิงสาวเข้ามาคุยกับเขาอาจเป็นเพราะความสงบของอัลเบิร์ตหรืออาจคิดว่าเขารู้ความลับของการคัดสรรบ้าน
อันที่จริงเธอเดาถูก
“ ตราบใดที่ฉันไม่ไปสลิธีรินฉันก็รับได้ทั้งนั้น” อัลเบิร์ตยักไหล่ เขาไม่ได้เปิดเผยความหมายของการคัดสรรเลย เป็นเรื่องที่น่าสนใจมากที่ได้เห็นความกังวลใจของเด็กใหม่
