กล้าจินตนาการเลยว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งมากเพียงใด”
“นี่เป็นสิ่งที่เผ่ามนุษย์ต้องเผชิญ เจ้ากังวลใจไปก็ไร้ประโยชน์ แทนที่จะกลัวฟ้าถล่ม มิสู้พากเพียรทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นดีกว่าหรือ จักรพรรดิยุทธ์ไม่ควรเป็นระดับขั้นสูงสุดของเผ่ามนุษย์ ควรมีนามของระดับขั้นที่แข็งแกร่งกว่าได้ แล้วข้าคาดหวังกับเจ้ามากนะ บนตัวเจ้ามีพรสวรรค์ที่ไม่ด้อยกว่าจักรพรรดิยุทธ์อยู่ อย่ามองพวกเขาสูงส่งเกินไปเพราะความเก่าแก่ของพวกเขาเลย”
แม้เจียงฉางเซิงจะจับตามองทางใต้อยู่ แต่สีหน้าของเขาจริงจังและน้ำเสียงก็ไม่เหมือนกำลังเอ่ยโกหกสักนิด จีอู๋จวินได้ยินแล้วหัวใจพลันเต้นรัวเร็ว นางเชื่อมั่นในพรสวรรค์ของตนเองอยู่บ้างแต่ไม่เคยมั่นใจถึงเพียงนี้มาก่อน
ข้าก้าวข้ามจักรพรรดิยุทธ์ได้จริงหรือ? จีอู๋จวินฮึกเหิม มรรคาจารย์มิเคยพูดโกหก แล้วยิ่งตัวเขาเป็นท่านเซียน สายตาของเขาย่อมเหนือกว่ามนุษย์เดินดินอยู่แล้ว
“ข้าจะฝึกฝนวิชาให้ดี จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างเด็ดขาด!”
จีอู๋จวินบอกเสียงจริงจัง หลังจากนั้นจึงลุกขึ้นเดินไปยังตำแหน่งของตนเองแล้วเริ่มทำสมาธิฝึกกำลังภายใน
ไป๋ฉีอดไมไหวเอ่ยหยอกว่า “เจ้าเชื่อจริงๆ หรือ นายท่านต้องแค่ปลอบใจเจ้าแน่”
จีอู๋จวินเหลือบมองมันแล้วเอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้นมรรคาจารย์เคยปลอบใจเจ้าเช่นนี้หรือไม่เล่า”
รอยยิ้มของไป๋ฉีแข็งทื่อทันควัน มันราวกับถูกกระทบกระเทือนจิตใจครั้งใหญ่ ร่างหมาป่าทรุดยวบ เจียงฉางเซิงยกมุมปากขึ้นเ
